เมื่อเห็นทั้งสองคนมีสีหน้าตกตะลึง พนักงานต้อนรับก็อธิบายอย่างใจเย็น
“โรงแรมของเราขานรับนโยบายส่งเสริมการแต่งงานและการมีบุตรของประเทศอย่างเต็มที่ หากผู้ชายเข้าพักพร้อมคู่สมรสที่จดทะเบียนถูกต้องตามกฎหมาย ค่าห้องจะลดเหลือหนึ่งในสิบค่ะ”
“ราคาปกติ 1,888 หยวน แต่ถ้าผู้ชายเป็นคนจ่าย จะเก็บแค่ 188 หยวน อาหารเช้ากับการขยายเวลาเช็กเอาต์ก็ฟรีด้วยค่ะ”
หวงจื่อเสวียนกับกู้ชิงฉื่อสบตากัน ก่อนจะหันไปมองป้ายประชาสัมพันธ์บนเคาน์เตอร์พร้อมกัน
ป้ายนั้นซ่อนอยู่หลังเครื่องสแกน บนนั้นพิมพ์ข้อความสีแดงสดสะดุดตาเอาไว้หนึ่งบรรทัด
【ใส่ใจชีวิตสมรสและการมีบุตรของผู้ชาย เริ่มตั้งแต่คืนนี้】
“นโยบายนี้ขานรับกันกระตือรือร้นเกินไปหรือเปล่าครับ”
“คุณผู้ชายคะ เดือนที่แล้วโรงแรมของเรามีแขกผู้หญิงเข้าพักมากกว่าสี่หมื่นคน ส่วนแขกผู้ชายมีทั้งหมดสามสิบสองคน โควตาส่วนลดใช้ไม่หมดอยู่แล้วค่ะ”
พนักงานเก็บใบแจ้งยอดที่กู้ชิงฉื่อจ่ายไม่ผ่านไป แล้วดึงใบรับเงินมัดจำออกมาจากเครื่อง
“อีกอย่าง รัฐบาลจะชดเชยส่วนต่างให้ โรงแรมไม่ขาดทุน แถมลูกค้าผู้ชายยังช่วยให้คะแนนประเมินด้านการส่งเสริมการแต่งงานและการมีบุตรของเราสูงขึ้นด้วยค่ะ”
หวงจื่อเสวียนยังไม่ทันได้ถามต่อ พนักงานก็ใส่คีย์การ์ดกับคูปองอาหารเช้าลงในซองกระดาษ แล้วยื่นให้ทั้งสองคนด้วยสองมือ
“คุณผู้ชาย คุณผู้หญิง นี่คีย์การ์ดของทั้งสองท่านค่ะ ห้องอยู่ชั้นสิบสอง เครื่องอบผ้าอยู่ด้านนอกห้องน้ำค่ะ”
กู้ชิงฉื่อจ้องใบเสร็จค่าห้องที่ระบุยอด 188 หยวน สายตาหลังแว่นไม่ยอมละไปไหน
จนประตูลิฟต์ปิดสนิท เธอถึงได้ยัดเหรียญไม่กี่เหรียญนั้นกลับเข้าไปในกระเป๋าถือ เสียงของเธอเบาจนเกือบถูกเสียงลิฟต์กลบ
“ค่าห้องเดี๋ยวฉันคืนให้นายนะ”
“การ์ดจอที่นายให้ฉันราคาตั้งสองหมื่นแปด ค่าห้องแค่ 188 หยวน คิดยังไงฉันก็เป็นฝ่ายติดหนี้นายอยู่ดีไม่ใช่เหรอ”
“คนละเรื่องกันนะ ฉันเคยบอกว่าจะเลี้ยงดูนายเอง แต่เอาเข้าจริง แค่เข้าพักโรงแรมครั้งแรกก็ยังให้นายจ่ายเงินให้”
กู้ชิงฉื่อก้มหน้าบีบหูหิ้วถุงของขวัญ ผมเปียกชื้นแนบอยู่กับไหล่เสื้อเชิ้ตสีขาว ทั้งตัวดูราวกับภรรยาตัวน้อยที่เพิ่งถูกหักเงินเดือนจนไม่กล้าปริปาก