หวงจื่อเสวียนคีบเส้นก๋วยเตี๋ยวค้างไว้ มองเธออยู่นาน สุดท้ายก็วางตะเกียบกลับลงในชาม แล้วหัวเราะออกมาอย่างห้ามไม่อยู่
“เอาเถอะ ไว้เปิดเทอมแล้วค่อยว่ากัน ตอนนี้จะให้ออกไปลากใครสองคนมาร่วมวงส่ง ๆ ก็ไม่ได้หรอก”
กู้ชิงฉื่อฟังออกว่าเขาไม่ได้ปฏิเสธ จึงยกชานมขยับเข้ามาใกล้เขาทันที คอเสื้อคลุมอาบน้ำพลันแหวกออกเล็กน้อย
“ที่รัก ทั้งอ่อนโยนใจดี ทั้งเอาใจใส่ละเอียดอ่อนขนาดนี้ ฉันจะเก็บความสุขไว้คนเดียวได้ยังไงล่ะ”
“โอ้โห ครูกู้มีความคิดสูงส่งขนาดนี้เลยเหรอ?”
“ฉันพูดจากใจจริงนะ! สามีที่ยอดเยี่ยมควรทำให้พี่สาวน้องสาวคนอื่น ๆ ได้สัมผัสถึงความอบอุ่นของครอบครัวด้วย”
พูดถึงตรงนี้ กู้ชิงฉื่อยังพยักหน้าอย่างจริงจัง แต่หลอดในมือกลับถูกเธอกัดจนเป็นรอยฟันสองแถว
หลังกินกุ๋ยเจี๋ยนักขาวสองชามเสร็จ ฝนด้านนอกหน้าต่างก็หยุดตก แสงไฟถนนสะท้อนอยู่บนรอยหยดน้ำที่เกาะกระจก
หวงจื่อเสวียนเก็บกวาดทุกอย่างเรียบร้อย แล้วอุ้มกู้ชิงฉื่อกลับไปที่เตียง
หลังปิดไฟในห้องอีกครั้ง ผ้าห่มที่เพิ่งจัดให้เรียบร้อยก็ถูกเตะไปกองอยู่ปลายเตียงอย่างรวดเร็ว
ตอนแรกกู้ชิงฉื่อยังพะวงเรื่องพรุ่งนี้จะได้เจอภรรยาคนที่สอง แต่พอตกดึกก็เหลือแค่กอดไหล่หวงจื่อเสวียนไว้แน่น
เมื่อห้องเงียบสนิท แสงรุ่งอรุณสีฟ้าจาง ๆ ก็ส่องเข้ามาจากนอกหน้าต่าง ช่องลมของเครื่องปรับอากาศยังคงทำงานเบา ๆ
ตอนหวงจื่อเสวียนตื่น กู้ชิงฉื่อกำลังแนบอยู่กับอกเขา ใบหน้าครึ่งหนึ่งซุกอยู่ตรงขอบหมอน
ขาข้างหนึ่งของเธอพาดทับผ้าห่ม แขนวางอยู่บนเอวเขา
หวงจื่อเสวียนยกแขนเธอออก พอคลำไปโดนมือถือบนโต๊ะข้างเตียง หน้าจอล็อกก็เด้งข้อความแจ้งเตือนสีแดงเรียงยาวขึ้นมา
สายที่ไม่ได้รับขึ้น 99+ รายชื่อผู้ติดต่อด้านบนสุดเป็นหวงเมิ่งฉี ซึ่งบันทึกชื่อไว้ว่าแม่ทั้งหมด