กู้ชิงฉื่อเปิดประตูฝั่งผู้โดยสาร วางถุงของขวัญลงบนตักก่อน จากนั้นจึงนั่งลงโดยรวบขาชิดกัน
ถุงน่องดำที่เปียกโชกแนบกับน่อง ปลายรองเท้ายังหยดน้ำลงบนพรม เธอยกมือขึ้นจับแว่นสองครั้ง แต่ก็ยังดึงเข็มขัดนิรภัยออกมาไม่ได้
หวงจื่อเสวียนเดินอ้อมกลับไปที่เบาะคนขับ เก็บร่มวางไว้เบาะหลัง แล้วปรับอุณหภูมิแอร์ให้สูงขึ้นอีกหลายองศา
ลมอุ่นในรถพัดผ่านเส้นผมเปียกของกู้ชิงฉื่อ กลิ่นฝนปะปนกับกลิ่นแชมพู ไม่นานบรรยากาศในรถคันเล็กก็เงียบลง
หวงจื่อเสวียนจับพวงมาลัย หางตาเหลือบมองเรียวขาที่หุ้มถุงน่องดำอยู่บนเบาะข้างคนขับ ใบหูเริ่มร้อนขึ้นมา
ยี่สิบห้าปีในชาติก่อน บวกกับสิบแปดปีในชาตินี้ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้นั่งอยู่ในรถตามลำพังกับภรรยาตัวจริงของตัวเอง
อาการของกู้ชิงฉื่อก็ไม่ได้ดีไปกว่ากัน เธอกอดถุงของขวัญไว้ แผ่นหลังแนบชิดกับเบาะ แม้แต่ลมหายใจก็ยังแผ่วเบาเป็นพิเศษ
เสียงฝนนอกหน้าต่างดังต่อเนื่องเป็นแผ่นเดียว ที่ปัดน้ำฝนปัดไปมาซ้ายขวา แต่ไม่มีใครรีบเอ่ยปากก่อน
หวงจื่อเสวียนเข้าเกียร์เดินหน้า รถแล่นออกจากหน้าร้านอาหาร กู้ชิงฉื่อถึงค่อยถอดแว่นออกมาใช้ทิชชูเช็ดเลนส์
“ตอนนี้เราจะไปไหนกันคะ”
“ไปโรงแรมสิ ไม่งั้นจะไปไหนได้อีกล่ะ”
หวงจื่อเสวียนตอบอย่างเป็นธรรมชาติ สายตาจับจ้องถนนที่มีน้ำขังเบื้องหน้า มือก็เปิดระบบทำความร้อนที่นั่งไปด้วย
เสียงถุงของขวัญถูกบีบจนยับดังมาจากเบาะข้างคนขับ เลนส์ที่กู้ชิงฉื่อเพิ่งเช็ดจนสะอาดแทบหลุดจากมือ
“โระ...โรงแรมเหรอคะ”
“ใช่สิ แถวนี้น่าจะมีสักแห่ง หาโรงแรมที่สะอาดหน่อยก็พอ สะดวกดีด้วย”
กู้ชิงฉื่อสวมแว่นกลับ เข็มขัดนิรภัยคราวนี้ดึงออกมาได้สำเร็จ แต่หัวล็อกโลหะกระทบกันถึงสามครั้งกว่าจะเสียบเข้าช่องได้
เธอขยับถุงของขวัญเข้ามาแนบอก ก้มหน้าต่ำลงเรื่อย ๆ จนผมเปียกตรงหน้าผากแตะปกเสื้อเชิ้ตแล้ว
เพิ่งเจอกันครั้งแรกก็จะไปโรงแรมเลย ความคืบหน้าแบบนี้เร็วไปหน่อยหรือเปล่า
แต่พวกเขาก็เป็นสามีภรรยาที่ถูกกฎหมายแล้ว ไปโรงแรมก็ดูเหมือนจะไม่มีอะไรให้ตำหนิ