หมูป่าสามสิบกว่าตัวรวมกันเป็นพรืดดำมืด ชวนให้อึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก
ลุงสามประคองพ่อตาไว้ ร้อนใจจนแทบหัวระเบิด!
“ไอ้เด็กเวร! แกไม่รักชีวิตแล้วหรือไง! รีบหนีไป อย่ามายืนเกะกะอยู่ตรงนี้!”
ก่อนหน้านี้ก็มีพ่อตาที่ห้ามไม่อยู่ ดึงดันจะยิงปืน แล้วยังมีหลานชายที่ไม่รู้จักหนักเบาอีกคน คิดจะรับมือกับฝูงหมูป่าคนเดียวหรือไง?
วันนี้คนพวกนี้เป็นอะไรกันไปหมด?
สมองมีปัญหากันหรือไง?
หมูป่าไม่ใช่หมูบ้านนะ แค่ราชาหมูป่าตัวเดียวก็ไม่ใช่เรื่องที่ผู้ชายกำยำเจ็ดแปดคนจะเอาอยู่แล้ว!
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงฝูงหมูป่าที่ตามหลังราชาหมูป่ามาอีก!
“ลุงสาม ไม่ต้องห่วงผม ผมรู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไร!”
เฉินเชาไม่หันกลับมา น้ำเสียงแข็งกระด้างราวกับก้อนหิน
ลุงสามเห็นว่าเขากำลังทำอะไรไม่คิด จึงรีบดันพ่อตาแล้วเร่งว่า “พ่อ รีบหนีไปเร็ว!”
พูดจบก็หันกลับไปจะดึงเฉินเชาออกมา
ถ้าไอ้หนุ่มนี่เป็นอะไรขึ้นมา กลับไปแล้วจะอธิบายกับพ่อใหญ่ พี่รองและพี่สะใภ้รองยังไง?
และในตอนนั้นเอง
ราชาหมูป่าก็นำฝูงพุ่งมาถึงตรงหน้าแล้ว
เขี้ยวยาวโค้งงอนราวกับเส้นโค้งแห่งความตาย สะท้อนแสงเย็นเยียบใต้แสงจันทร์
“จบเห่แล้ว!”
ลุงสามเบิกตากว้าง ตัวสั่นไปทั้งร่าง ราวกับเห็นภาพเฉินเชาประสบเคราะห์ร้ายอยู่ตรงหน้าแล้ว
ในชั่วพริบตานั้นเอง
เฉินเชาจับจังหวะได้ ก่อนกระโดดตัวลอยขึ้นไป!
ราชาหมูป่าที่กำลังพุ่งมาแล่นลอดหว่างขาของเฉินเชาไปพอดี พอเฉินเชาขึ้นไปนั่งบนหลังหมูได้ เขาก็รีบพลิกตัว สองขาหนีบลำตัวหมูไว้แน่น มือหนึ่งถือมีด อีกมือกระชากหูหมูไว้สุดแรง
เมื่อราชาหมูป่ารู้สึกถึงความผิดปกติ มันก็กระโดดโลดเต้นและสะบัดตัวอย่างบ้าคลั่ง พยายามสลัดเฉินเชาลงมา