พอเสียงนั้นสิ้นสุดลง แววตาของทุกคนก็เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น
กองกำลังอาสาสมัครของคอมมูนบวกกับแรงงานฉกรรจ์ พละกำลังขนาดนี้ไม่ใช่เรื่องที่จะมองข้ามได้
ตามเหตุผลแล้ว หมูป่าตั้งสามสิบกว่าตัว อย่างน้อยก็น่าจะได้หมูมาสักสิบกว่าตัว แต่ทำไมลานตากข้าวถึงมีแค่ตัวเดียวล่ะ?
“โธ่เอ๊ย! เรื่องนี้พวกคุณคงยังไม่รู้สินะ?”
“เมื่อคืนราชาหมูป่านำหมูป่ากว่าสามสิบตัวพุ่งใส่คนที่เห็น ใครจะกล้าเข้าไปใกล้ล่ะ? พวกอาสาสมัครมีปืนอยู่ในมือก็จริง แต่ยิงยังไงก็ไม่โดน คนที่ไปก็มีตั้งเยอะ แต่ใครบ้างไม่กลัว? ต่างก็ถูกขู่จนขี้แตกขี้แตนกันหมด!”
แรงงานฉกรรจ์คนหนึ่งเอ่ยขึ้นอย่างเนิบช้า
ดูจากท่าทางแล้ว เมื่อคืนเขาก็คงอยู่ในเหตุการณ์ด้วย
“ถ้าพูดอย่างที่คุณว่า เมื่อคืนไม่มีใครได้รับบาดเจ็บก็นับว่าโชคดีมากแล้วสิ! แต่ว่า...ราชาหมูป่านั่นมาจากไหนล่ะ?”
ทุกคนต่างอยากรู้กันสุด ๆ
แรงงานฉกรรจ์คนนั้นจงใจอุบเรื่องไว้ พอเห็นทุกคนร้อนใจจนแทบรอไม่ไหวแล้ว ถึงค่อยพูดช้า ๆ ว่า
“พวกที่ผมพูดถึงเมื่อกี้น่ะเป็นแค่คนธรรมดา แต่เฉินเชาจากตระกูลเฉินไม่ใช่คนธรรมดาอย่างพวกเราหรอก!”
“ฝูงหมูป่าดำทะมึนพุ่งเข้ามา เขากลับไม่หนีสักนิด ถือมีดพุ่งเข้าไป กระโดดขึ้นหลังหมู มือหนึ่งคว้าหูหมูไว้ อีกมือฟันใส่คอหมู ไม่ว่าเจ้าสัตว์ร้ายนั่นจะกระโดด ดิ้น หรือสะบัดยังไง ก็ทำอะไรเขาไม่ได้!”
“รู้จักมีดฟืนใช่ไหม? ฟันทีเลือดสาด ทั้งฟันทั้งเลื่อย ความดุดันขนาดนั้น ไม่ต้องพูดถึงราชาหมูป่าหรอก ใครเห็นก็ต้องกลัวทั้งนั้น! เขาฟันราชาหมูป่าจนตายคาที่เลย!”