เฉินเชาหยิบปืนของไต้กุเตี้ยออกมาจากถุงเก็บของ
นับดูแล้วยังเหลือกระสุนอีก 10 นัด ส่วนตรงหน้ามีแกะผาเหลืออยู่แค่ 8 ตัว กระสุนมีพอแน่นอน
ปัง!
เสียงปืนดังขึ้นหนึ่งนัด เฉินเชากะพริบตาปริบ ๆ
เขามองปืนในมืออย่างไม่อยากเชื่อ ก่อนจะสบถออกมาอย่างอดไม่อยู่ “นี่มันของเฮงซวยอะไรกันเนี่ย! มิน่าล่ะเมื่อวานไต้กุเตี้ยถึงยิงพลาดในเขาบ่อยขนาดนั้น!”
วิถีกระสุนของปืนกระบอกนี้เบี่ยงไปไกลมาก ต่อให้เฉินเชามีประสบการณ์ยิงปืนอย่างโชกโชนจากการเป็นพรานมานาน ก็ยังยิงแกว่งจนไม่ได้เรื่อง นัดแรกไม่โดนแม้แต่ขนแกะผา กลับไปถูกหน้าผาที่อยู่ข้าง ๆ แทน
“ฉันไม่เชื่อหรอกว่าจะยิงไม่ได้!”
เฉินเชานึกทบทวนวิถีกระสุนในหัว จากนั้นก็เล็งไปที่แกะผาอีกครั้ง
แต่คราวนี้เขาไม่ได้เล็งตรง ๆ พอล็อกเป้าหมายได้แล้วก็ขยับปากกระบอกปืนไปทางขวาอีกเล็กน้อย
ปัง!
เสียงปืนดังสนั่นขึ้นอีกครั้ง
แกะผาตัวหนึ่งที่อยู่ริมหน้าผาร่วงลงไปตามเสียงปืน!
ปัง ปัง!
เฉินเชาทำซ้ำวิธีเดิม พอยิงแกะผาตัวที่แปด หน้าผาที่เมื่อครู่มีแกะยืนเบียดกันอยู่ก็เหลือเพียงสี่ตัวโดดเดี่ยว
เขาอดดีใจไม่ได้ที่ไต้กุเตี้ยเป็นคนโง่จริง ๆ ถ้ามันฉลาดขึ้นมาสักหน่อย เมื่อวานถึงไม่ตายในป่า ก็คงไม่รอดกลับไปแบบดี ๆ แน่
ขณะที่กำลังคิดอยู่ จู่ ๆ ก็มีเสียงหอนดังขึ้นข้างหู
“โฮ่ง!”
ที่แท้ฝูงหมาป่าเห็นเหยื่อค่อย ๆ ลดจำนวนลงจนใกล้หมด จึงเริ่มโกรธขึ้นมา