เฉินเชาไม่ได้ตอบ แต่กำลังครุ่นคิดอยู่
วันนี้ถ้าฆ่าไต้กุเตี้ยเสีย แม้จะจบเรื่องได้ในคราวเดียว แต่ตระกูลไต้ก็ไม่ได้มีแค่เขาคนเดียว
ยังมีไต้ต้าจู้ ไต้เสียวฮวา และคนอื่น ๆ อีก
ถ้าฆ่าไต้กุเตี้ย ในป่าลึกแห่งนี้คงไม่มีใครสงสัยมาถึงตัวเขา แถมอาจไม่มีใครเจอแม้แต่ศพของไต้กุเตี้ยด้วยซ้ำ แต่ทำแบบนั้นแล้วจะเล่นงานคนอื่นต่อได้ยากขึ้น
เรื่องที่ไต้กุเตี้ยเข้าป่ามาซุ่มโจมตีเขา ต้องเป็นไต้ต้าจู้สั่งแน่ ถ้าไต้กุเตี้ยเป็นอะไรไป พวกนั้นคงระวังตัวหนักกว่าเดิม
ถึงไม่พูดถึงเรื่องนี้ เฉินเชาก็ไม่อยากให้ไต้กุเตี้ยตายสบายเกินไป
“ได้ ฉันจะคิดดูดี ๆ ระหว่างเราก็ไม่ได้มีเรื่องแค้นถึงตาย ฉันไม่จำเป็นต้องทำลายชีวิตตัวเองเพราะเรื่องนี้”
“ใช่ ๆ... พี่เชาพูดถูก... รีบช่วยฉันที...”
“โยนปืนมา ฉันกลัวนายจะหันมาแว้งกัดฉัน”
“ได้...”
ไต้กุเตี้ยโยนปืนมาไกล ๆ เฉินเชาถึงค่อยจัดการหมูป่าที่เหลืออีกสี่ตัวอย่างรวดเร็ว ตัวใหญ่หนึ่งตัว ตัวเล็กสามตัว
พอเขาค่อย ๆ ปีนลงจากต้นไม้ ก้นก็แตะพื้นอย่างหมดแรง เรี่ยวแรงทั้งตัวราวกับถูกสูบหายไปจนเกลี้ยง
“ขอบ... ขอบคุณพี่เชา...”
ไต้กุเตี้ยยังขวัญเสียอยู่ แต่ความเจ็บปวดรุนแรงที่แล่นมาจากทั่วร่างทำให้เขาได้สติทันที!
ขอบคุณงั้นเหรอ?
จะไปขอบคุณบ้าอะไร!
ถ้าไม่ใช่เพราะเฉินเชา เขาจะต้องตกอยู่ในสภาพนี้ได้ยังไง?
ตอนนี้แขนกับขาถูกยิงหมดแล้ว อย่าว่าแต่หาโอกาสแว้งกัดเฉินเชาเลย แค่ลงจากเขาก็ยังเป็นปัญหา