คนอื่น ๆ เห็นแบบนั้นก็สงสัยอยู่ในใจ แต่ไม่ได้โวยวายอะไร
ถึงยังไงกฎของหมู่บ้านก็เป็นแค่ธรรมเนียมที่ไม่ได้เขียนเป็นลายลักษณ์อักษร ไม่ได้บังคับกันเสียหน่อย
เหยื่อเป็นเฉินเชาที่ล่ามาเอง ถ้าเขาไม่อยากแบ่งจริง ๆ ก็ไม่มีใครทำอะไรได้มากสุดก็แค่เอาไปนินทาลับหลัง
“พวกคุณพูดอะไรหน่อยสิ! ไอ้หนุ่มนี่จะฮุบหมูป่าตัวเบ้อเริ่มไว้คนเดียวแล้ว พวกคุณยังจะยืนดูเฉย ๆ เหรอ?”
“แม่ฉันพูดไม่ผิดจริง ๆ นั่นแหละ ป้า ๆ น้า ๆ พวกคุณเป็นอะไรกันไปหมด?”
แม่ลูกสองคนตะโกนเสียงดังใส่คนรอบข้าง
“เสียวฮวาเอ๊ย เหยื่อตัวนี้อาเชาเป็นคนล่ามาเอง พวกเราไม่ได้ลงแรงสักนิด เขาไม่อยากแบ่งให้ก็จะไปบังคับเขาไม่ได้หรอกนะ?”
“นั่นสิ เนื้อที่แบ่งกันคราวก่อนยังไม่หมดเลย ต่อให้ไม่แบ่งก็ไม่เห็นเป็นไร...”
“เป็นคนก็ต้องรู้จักตอบแทนบุญคุณ อย่าโลภมากเลย”
พอได้ยินคนรอบข้างพูดแบบนั้น แม่ลูกตระกูลไต้ก็โกรธจนหน้าแดงก่ำ
ทำไมคนพวกนี้ถึงเห็นแก่ตัวกันขนาดนี้?
พวกคุณกินเนื้อกันจนหนำใจ แต่บ้านพวกเธอยังไม่ได้แตะเนื้อสักคำเลยนะ!
“พวกคุณ! พวกคุณนี่มัน!”
แม่ของไต้กุเตี้ยร้อนใจจนแทบคลั่ง
เฉินเชายิ้มกว้าง ไม่สนใจแม่ลูกคู่นั้น แล้วหันไปพูดกับทุกคนว่า “ป้า ๆ น้า ๆ ทุกคนสบายใจได้ ผมเฉินเชาไม่ใช่คนขี้เหนียว แล้วก็ไม่ผิดธรรมเนียมด้วย”
“ขอบคุณทุกคนที่คอยดูแลผม หมูป่าตัวใหญ่นี่ผมไม่แบ่งนะ จะเอาไปส่งโรงครัวของกองการผลิต ฆ่าแล้วให้ทุกคนกินด้วยกันคืนนี้ จัดงานเลี้ยงฉลองล่าหมู!”