หมิงชูได้ยินเสียงกรีดร้องจากห้องข้าง ๆ วันนี้หลังจากซื้ออาหารเช้าเสร็จ ตอนกลับมาพอดีเจอกับผู้เช่าห้องข้าง ๆ กำลังออกไป ทั้งคู่เป็นคู่รักที่รักกันมาก เดินจับมือกันพลางกระซิบคุยกัน บรรยากาศหวานชื่นเสียจนคนโสดอย่างเธอต้องกลืนน้ำลายลงคอเป็นอาหารหมา
แต่ตอนนี้ เสียงกรีดร้องนั้นเป็นของผู้ชาย ส่วนเสียงคำราม... อาจเป็นของผู้หญิงคนนั้นก็ได้
หมิงชูเดาไม่ผิด ห้องข้าง ๆ เป็นห้องเตียงใหญ่ คู่รักหนุ่มสาวคู่นั้นตั้งใจจะนอนจนถึงเที่ยง พอตื่นขึ้นมาก็กำลังปรึกษากันว่าจะกินอะไร ทว่าทันทีที่ฝนสีแดงหยุดตก แฟนสาวก็เริ่มชักกระตุกไปทั้งตัว
ชายหนุ่มตกใจมาก “ที่รัก เป็นอะไรไป?”
เขาอุ้มแฟนสาวขึ้นแนวขวางแล้วเปิดประตู ตั้งใจจะออกไปข้างนอก แต่จู่ ๆ เธอก็หยุดชัก ก่อนที่ชายหนุ่มจะทันได้ดีใจ แฟนสาวก็ลืมตาขึ้น ดวงตาน่ากลัวคู่นั้นมีแต่ตาขาว จากนั้นเธอก็คำรามแล้วกัดเข้าที่อกเขาอย่างแรง
“อ๊ากกก!”
ความเจ็บปวดจากการถูกฉีกเนื้อออกไปทั้งชิ้นนั้นรุนแรงแค่ไหน? ชายหนุ่มทิ้งแฟนสาวลงไปโดยไม่รู้ตัว ด้วยมุมที่ตกลงมา ศีรษะของเธอกระแทกพื้นก่อน คอพลิกบิดจนหักให้เห็นชัดเจน
ชายหนุ่มสะดุ้งตกใจ แต่กลับเห็นแฟนสาวกลิ้งอยู่บนพื้นครู่หนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้นด้วยท่าทางแข็งทื่อและบิดเบี้ยว
คอหักบิดเบี้ยวขนาดนั้น ยังลุกขึ้นมาได้อีกเหรอ?
นี่มันสัตว์ประหลาดชัด ๆ
ชายหนุ่มรีบเปิดประตูแล้ววิ่งออกไปข้างนอกโดยไม่ทันคิด
“ช่วยด้วย! ช่วยผมด้วย! เปิดประตูที!”
เขาหวังว่าจะมีใครเปิดประตูให้เข้าไป แต่ชั้นสองกลับเงียบสนิท ไม่มีเสียงตอบรับ
หมิงชูยกมือปิดปาก พิงผนังข้างประตู หัวใจเต้นกระหน่ำ
เสียงร้องของชายคนนั้นค่อย ๆ ห่างออกไป ดูเหมือนเขาจะลงไปชั้นล่างแล้ว แต่ซอมบี้ไม่ได้ตามลงไปด้วย บางทีมันอาจเคลื่อนไหวช้าเกินกว่าจะไล่ทันชายคนนั้น จึงยังอยู่ในโถงทางเดิน
ผ่านประตูห้องที่กันเสียงได้ไม่ดีนัก หมิงชูได้ยินเสียงฝีเท้าลากไปมากจากด้านนอก
หมิงชูค่อย ๆ หยิบโทรศัพท์ออกมา ก้มลงมองเวลา
13:03 น.
ทั้งที่ผ่านไปแค่สามนาที แต่เธอกลับรู้สึกเหมือนผ่านไปสามชั่วโมง
โลกต่างมิติครั้งนี้ยังเหลือเวลาอีกกว่า 28 วันกว่าจะกลับได้ หมิงชูไม่กังวลเรื่องอาหาร เพราะเสบียงที่กักตุนไว้ในมิติส่วนตัวมีมากพอ แต่เธอกังวลว่าซอมบี้จะพังประตูเข้ามาหรือเปล่า
ยิ่งไปกว่านั้น ข้างนอกก็วุ่นวายไปหมดแล้ว
เธอเพิ่งเดินไปถึงหน้าต่าง แหวกม่านออกเป็นช่องเล็ก ๆ แล้วมองออกไป ก็เห็นทั้งคนเป็น ซอมบี้ และรถยนต์บนถนนสายหลักกำลังวิ่งกันอลหม่าน แถมยังเกิดอุบัติเหตุรถชนหลายครั้ง
ท่ามกลางความโกลาหล รถคันหนึ่งแล่นมาตามถนนใต้หน้าต่างของเธอ
แต่ไม่รู้ว่าเพราะกลัวเกินไปหรืออะไร รถคันนั้นจึงส่ายไปมาจนพุ่งชนกำแพงใต้หน้าต่างของหมิงชู
เสียงดังสนั่น หัวรถยุบลงทันที
หมิงชูหรี่ตาลง เธอเห็นคนขับบนเบาะคนขับมีเลือดเต็มศีรษะ และ... ซอมบี้บนเบาะข้างคนขับกำลังกัดเขา เพียงแต่เข็มขัดนิรภัยรัดมันไว้ชั่วคราว
ชายที่นั่งตำแหน่งคนขับกุมศีรษะ เดินโซเซลงจากรถ แล้วรีบเปิดประตูด้านหลัง ประคองผู้หญิงคนหนึ่งออกมา ระหว่างขยับตัว เสื้อผ้าหลวม ๆ ของหญิงสาวเผยให้เห็นส่วนโค้งมนบนท้องของเธอ
เธอเป็นคนท้องเหรอ?
หมิงชูชะงักงัน
ในจังหวะนั้นเอง เสียงประกาศหวานใสที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นข้างหู
【ติ๊งต่อง—เปิดใช้งานภารกิจรอง: ความหวังของชีวิตใหม่ ช่วยเหลือหลินเหมิง และพาหลินเหมิงซึ่งกำลังตั้งครรภ์ไปยังเขตปลอดภัย】
【หมายเหตุ: ภารกิจรองเป็นภารกิจพิเศษ หากล้มเหลวจะไม่มีบทลงโทษ โบนัสโลกมือใหม่ เมื่อทำภารกิจรองสำเร็จ รางวัลเพิ่มเป็น 2 เท่า】
ช่วยคนเหรอ?
หรือจะเมินเฉย?
เสียงดังสนั่นทำให้ซอมบี้ในโถงทางเดินตื่นตัว มันตามเสียงมาทุบประตูห้องของหมิงชู
หมิงชูกัดฟัน เปิดหน้าต่างแล้วตะโกนลงไป “คนข้างล่าง! หาทางปีนจากรถขึ้นมาได้ไหม? ฉันจะช่วยรับพวกคุณ!”
หลินเหมิงตกใจจนทำอะไรไม่ถูก
เธอแค่กำลังจะไปบ้านสามี แต่พี่เลี้ยงที่นั่งเบาะข้างคนขับกลับกลายเป็นซอมบี้ ส่วนผู้ชายที่นั่งคนขับก็ได้รับบาดเจ็บ ซอมบี้บนถนนสายหลักมีอยู่ไม่น้อย แถมยังมีตัวหนึ่งวิ่งตรงมาทางนี้ เธอคิดว่าตัวเองต้องตายแน่แล้ว
แต่ในตอนนั้นเอง หน้าต่างชั้นบนก็เปิดออก ราวกับมีคนเปิดทางรอดให้เธอ
ชายหนุ่มรีบเงยหน้ามอง เห็นหญิงสาวหน้ากลมผมสั้นตัดตรงยื่นหน้าออกมาจากหน้าต่าง ใบหน้าขาวผ่องยังมีแก้มยุ้ยน่ารัก ดวงตากลมโตเป็นประกาย ผมสั้นตัดตรงกับหน้าม้าทำให้ดูเหมือนยังไม่บรรลุนิติภาวะ
แต่ดวงตาของเธอใสกระจ่าง ดูไม่เหมือนคนเลว
ซอมบี้ที่อยู่ด้านหลังไล่ตามมาแล้ว ชายหนุ่มไม่มีทางเลือก เขารีบดันหลินเหมิงขึ้นไปบนหลังคารถ แล้วตัวเองก็ปีนตามขึ้นไป จากนั้นช่วยกันส่งหลินเหมิงขึ้นไปด้วยความช่วยเหลือของหมิงชู
“เร็วเข้า คุณก็รีบขึ้นมาด้วย!”
หมิงชูกัดฟัน ยื่นมือไปทางบอดี้การ์ด
บอดี้การ์ดชะงักไปครู่หนึ่งแล้วส่ายหน้า “ผมบาดเจ็บ พวกมันไวต่อกลิ่นเลือดมาก”
“ฉันมีผ้าพันแผลกับยา” หมิงชูชักมือกลับเล็กน้อย “จริงสิ คุณไม่ได้มีแผลที่เกิดจากซอมบี้ใช่ไหม?”
“ไม่มี”
ชายหนุ่มปีนเข้ามาเอง ไม่จำเป็นต้องให้หมิงชูช่วยเลย
หมิงชูเก็บมือกลับ แล้วรีบค้นของในกระเป๋าสำหรับเอาชีวิตรอดกลางแจ้ง
น้ำแร่สะอาดหนึ่งขวด ผ้าพันแผลหนึ่งม้วน แอลกอฮอล์หนึ่งขวด และยาแก้อักเสบหนึ่งกล่อง
เธอยื่นของให้ชายหนุ่ม “ในห้องน้ำมีกระจก คุณทำแผลเองได้ไหม?”
“ได้” บอดี้การ์ดตอบพลางพยักหน้าอย่างเย็นชา
หมิงชูรีบหันกลับไปประคองหลินเหมิงให้นั่งบนเตียง “ไม่เป็นไรใช่ไหม? ท้องของคุณ... คุณกำลังตั้งครรภ์ใช่ไหม? รีบนั่งลงดี ๆ อย่าเพิ่งร้อนใจ อย่าตื่นตระหนก ตอนนี้คุณปลอดภัยแล้ว ประตูบานนี้หนามาก ข้างนอกมีซอมบี้แค่ตัวเดียว มันเข้ามาไม่ได้หรอก”
เมื่อหมิงชูเตือน หลินเหมิงถึงเพิ่งรู้สึกว่าท้องน้อยกำลังกระตุกเป็นระยะ เธอลูบท้อง พยายามสูดหายใจลึก ๆ ผ่อนคลายจิตใจ จนความรู้สึกกระตุกในท้องหายไป เธอถึงรู้สึกว่ามือเท้าอ่อนแรงไปหมด
เธอกุมมือหมิงชูแน่น “ขอบคุณนะ ขอบคุณที่ยอมช่วยฉัน”
ดีเหลือเกิน เป็นคนปกติที่ไม่วางท่า ไม่เปราะบางเกินไป พูดคุยปรึกษากันได้อย่างราบรื่น และยังมีสติพอจะสงบใจ!
หมิงชูหยิบกระติกเก็บความร้อนออกมา แล้วหยิบแก้วใบสุดท้ายที่เหลืออยู่ในห้อง รินน้ำร้อนให้หลินเหมิง “ดื่มน้ำหน่อยนะ ฉันไปดูแผลของคนนั้นก่อน”
หลินเหมิงไม่ได้สนใจดื่มน้ำ เธอมองบอดี้การ์ดอย่างเป็นห่วง “พี่หวัง แผลของคุณเป็นยังไงบ้าง?”
“ไม่เป็นไร” แผลบนตัวพี่หวังดูน่ากลัว แต่จริง ๆ ไม่ได้ร้ายแรงนัก ศีรษะแตก แต่ไม่ได้รับการกระทบกระเทือนทางสมอง ตอนนี้หมิงชูมียา เขาจึงรีบทำแผลและล้างเลือดบนตัวออกจนสะอาด จากนั้นก็ถามหมิงชูว่า “มีมีดไหม?”
“คุณจะเอามีดไปทำอะไร?”
เมื่อเห็นหมิงชูระแวดระวังขึ้นมาทันที พี่หวังยังคงมีสีหน้าเย็นชาเหมือนเดิม เขาชี้ไปทางประตู “จัดการไอ้ตัวนั้น”