พี่หวังสูงเกือบ 1.9 เมตร กล้ามเนื้อเป็นมัด ๆ เห็นชัดผ่านเสื้อแขนสั้น
แม้จะเป็นแค่มีดทำครัว แต่พออยู่ในมือเขาก็ดูน่าอันตรายขึ้นมาทันที
หมิงชูขยับถอยหลังเงียบ ๆ เล็กน้อย เข้าไปใกล้หลินเหมิง ก่อนจะบอกพี่หวังว่า “ระวังตัวด้วย อย่าให้ซอมบี้ทำร้ายนะ”
พี่หวังตอบ “อืม พอฉันออกไปแล้ว เธอล็อกประตูทันที”
พี่หวังเตรียมพร้อมแล้วปลดกลอนนิรภัย เขาเปิดประตูพร้อมกับเตะขาออกไปอย่างแรง ขาซอมบี้ยังไม่ทันเข้ามาใกล้ก็ถูกเขาถีบกระเด็นไปแล้ว
วินาทีต่อมา เขาก็ถือมีดทำครัวพุ่งเข้าไปฟัน!
หมิงชูรีบวิ่งไปปิดประตู เธอมองหลินเหมิงอย่างตะกุกตะกัก “เอ่อ พี่หวังของเธอดูเก่งมากเลยนะ”
หลินเหมิงดูออกว่าหมิงชูกำลังประหม่าและไม่สบายใจ เธอเข้าใจดี อย่างไรหมิงชูก็ดูอายุไม่มาก เมื่อครู่ยังวู่วามเข้าไปช่วยคน แต่เห็นได้ชัดว่าเธอสู้พี่หวังไม่ได้แม้แต่มือเดียว คงกลัวว่าจะถูกทำร้ายแน่
หลินเหมิงรีบอธิบาย “พี่หวังเป็นเด็กที่ครอบครัวฉันรับมาเลี้ยงและอุปถัมภ์ไว้ จะว่าไปเขาก็เหมือนพี่ชายที่เห็นฉันเติบโตมาเลย พี่หวังเคยเป็นทหารอยู่หลายปี ฝีมือการต่อสู้เลยเก่งพอตัว แต่ไม่ต้องห่วงนะ เธอเป็นผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตพวกเรา พวกเราไม่ทำร้ายเธอหรอก”
หลินเหมิงพูดอย่างจริงใจ แม้หมิงชูจะยังกังวลอยู่บ้าง แต่เมื่อนึกว่าขบวนรถไร้สุดคงไม่ได้ส่งเธอมาให้ตายโดยเฉพาะ เธอจึงพอสงบสติอารมณ์ลงได้
ไม่นานก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น หมิงชูถามอย่างระมัดระวัง “ใคร?”
“ฉันเอง จัดการเรียบร้อยแล้ว” เสียงหนักแน่นของพี่หวังดังมาจากนอกประตู หมิงชูไม่ได้รีบเปิด เธอแง้มประตูออกเพียงนิดเดียวแล้วถามอย่างระวัง “ไม่ได้รับบาดเจ็บใช่ไหม?”
“ไม่”
พี่หวังพูดพลางหมุนตัวให้ดูด้วยสีหน้าเย็นชา เพื่อให้หมิงชูเห็นว่าบนตัวเขาไม่มีเลือดแม้แต่หยดเดียว