ความจริงไม่ต้องให้เพื่อนร่วมทีมเตือน แบล็คอีเกิ้ลก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติรอบตัวแล้ว
ท่อแยกด้านซ้ายพลันดัง “ซ่า” เบา ๆ
จากนั้น ฝูงสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ขนาดเท่ากำปั้นนับร้อย ปกคลุมด้วยเมือกสีม่วงเข้มลื่นวาว ก็ทะลักออกจากปากท่อดุจกระแสน้ำ
พวกมันมีปากแหลม เคลื่อนไหวรวดเร็ว มุ่งตรงมาทางพวกเขา
และ
ก็ไร้ดวงตาเช่นกัน
“ระวัง อย่าให้มันเข้าใกล้ตัวอย่าง!” แบล็คอีเกิ้ลคำรามต่ำ แล้วลั่นไกเป็นคนแรก
กระสุนพุ่งเข้าใส่สิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์น้อยที่วิ่งนำหน้าหลายตัวอย่างแม่นยำ เลือดสีม่วงระเบิดกระจาย กระเด็นใส่พื้นดัง “ฉ่า” ด้วยฤทธิ์กัดกร่อน
ไม่นานก็เกิดควันขาวกลิ่นฉุนลอยขึ้น
สีหน้าทุกคนเปลี่ยนไปทันที
กัดกร่อน!?
แบล็คอีเกิ้ลตระหนักถึงความร้ายแรงของสถานการณ์ในทันใด
ของเหลวในร่างเจ้าพวกตัวเล็กนี้มีฤทธิ์กัดกร่อนรุนแรง
ถ้าปล่อยให้มันเข้ามาถึงตัวแล้วค่อยยิง ของเหลวที่กระเด็นคงพอจะเผาทุกคนให้เหลือแต่โครงกระดูก
“ยิงรักษาระยะ อย่าให้มันเข้ามาในรัศมีสิบเมตร!”
แบล็คอีเกิ้ลตะโกนพลางเปลี่ยนแม็กกาซีน
เดิมทีเขายังคิดจะจับเจ้าตัวเล็กพวกนี้ไว้เป็น ๆ สักสองสามตัว เอากลับไปให้พวกบ้าคลั่งนั่นวิจัย แต่ดูจากตอนนี้ ไม่จำเป็นแล้ว
ทันใดนั้น
เขาก็สั่งให้ทุกคนล่าถอยไปพลางยิงไปพลาง
ปัญหาคือ ในเก้าคน มีสามคนที่ต้องแบกซากหนูกลายพันธุ์ยักษ์คล้ายสุนัขสามตัวนั่น กำลังยิงที่ลงสนามได้จริง ๆ จึงมีแค่หกคนเมื่อนับอย่างดีที่สุด