เกือบจะในวินาทีที่เสียงปืนดังขึ้น
แสงพลุสัญญาณพุ่งตรงเข้าไปในความมืดของอุโมงค์ แสงสีขาวหม่นฉีกความมืดออกเป็นชิ้นๆ ส่องให้ทั่วทั้งบริเวณสว่างราวกับกลางวัน
สิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์สามตัวดีดตัวขึ้นพร้อมกันทันทีที่แสงระเบิดออก
เร็วยิ่งกว่าที่สายตาจะตามทัน
พวกมันไม่ได้วิ่งหนีเข้าไปในส่วนลึก
แต่กลับใช้ผนังและเพดานเป็นทางวิ่ง ยึดเกาะด้วยกรงเล็บอันทรงพลัง ทิ้งรอยข่วนลึกไว้บนพื้นผิวอิฐ
“พวกมันขึ้นกำแพงแล้ว!” เสียงใครบางคนตะโกน
แบล็คอีเกิ้ลยังคงนิ่งสงบ ยกปืนขึ้นเล็ง แล้วลั่นไก
กระสุนนัดหนึ่งพุ่งเข้าใส่ขาหลังของสิ่งมีชีวิตที่ใกล้ที่สุดอย่างแม่นยำ ของเหลวสีม่วงกระจายกลางอากาศ
มันส่งเสียงขู่แหลมคม ร่างกายเสียหลักตกลงมาจากเพดาน กลิ้งไปสองสามตลบบนพื้น แล้วพยายามลุกขึ้นอีกครั้ง ลากขาที่บาดเจ็บคลานไปทางปากท่อสาขา
“จับเป็นตัวที่บาดเจ็บ อีกสองตัวกำจัดให้สิ้นซาก!” แบล็คอีเกิ้ลออกคำสั่ง
เสียงปืนดังขึ้นอีกครั้งอย่างหนาแน่น
สิ่งมีชีวิตสองตัวที่เหลือเคลื่อนที่ไปตามผนังอย่างรวดเร็ว เร็วเสียจนกล้องเล็งแทบตามไม่ทัน
แต่สมาชิกกองกำลังตอบสนองรวดเร็วชีวภาพไม่ใช่คนธรรมดา ทีไวรัสที่เสริมปฏิกิริยาตอบสนองและการมองเห็นขณะเคลื่อนไหว ทำให้พวกเขายังแม่นยำสูงในสภาพแวดล้อมเช่นนี้
หลังจากการยิงเป็นชุดหลายระลอก
สิ่งมีชีวิตทั้งสองตัวถูกยิงเข้าใส่จุดสำคัญทีละตัว ร่วงลงมาจากผนัง กระตุกเกร็งสองสามครั้งก็ไม่ขยับอีก
อีกด้านหนึ่ง
สมาชิกกองกำลังตอบสนองรวดเร็วชีวภาพสองนายพุ่งเข้าใส่ตัวที่บาดเจ็บ ใช้คราดจับกุมที่ถูกออกแบบมาพิเศษกดแขนขาให้แนบติดกับพื้น
มันยังดิ้นสุดแรง
ส่งเสียงแหลมรบกวนโสตประสาทออกจากปาก ของเหลวสีม่วงทะลักจากบาดแผลไม่หยุด รวมตัวเป็นแอ่งเล็กๆ บนพื้น
“ยาสลบ”
แบล็คอีเกิ้ลเก็บปืนแล้วเดินเร็วเข้าไป