ภายในอุโมงค์ใต้ดิน เสียงปืนยิ่งทวีความถี่ขึ้นเรื่อย ๆ
แนวกำลังยิงของคนแปดคนระดมยิงสกัดฝูงหนูกลายพันธุ์ที่หลั่งไหลมาจากทุกทิศทางได้อย่างฉิวเฉียด
แต่ไอ้พวกนี้มันเหมือนฆ่าไม่ตาย ตายไปชุดหนึ่งก็มีอีกชุดพุ่งออกมาจากช่องท่ออีกฝั่ง
“หัวหน้า กระสุนหมดเร็วเกินไปแล้ว!”
ลูกทีมคนหนึ่งตะโกนพลางเปลี่ยนแม็กกาซีน
แบล็คอีเกิ้ลกัดฟันกรอด ไม่ตอบอะไร
เขาก็รู้ดีว่าถ้ายิงอัตรานี้ต่อไป อีก15นาทีก็หมดแรงต้าน
“โฮก!”
ทันใดนั้นเอง เสียงกระแทกตึงตังก็ดังขึ้น ราวกับมีอะไรหนัก ๆ กำลังเข้าใกล้อย่างรวดเร็วจากส่วนลึกของอุโมงค์
ชั่วพริบตาต่อมา
เงาร่างมหึมาพุ่งตะครุบออกมาจากหัวมุม พานำพาไอคาวเหม็นกรุ่นตลบ
ทุกคนเงยหน้าขึ้นมอง รูม่านตาหดตัวทันที
มันคืออสูรกลายพันธุ์ขนาดยักษ์ตัวเท่ารถตู้คันเล็ก ๆ
ผิวหนังของมันเป็นสีม่วงแดงเข้ม เต็มไปด้วยตุ่มเนื้อนูนปูด แขนขาหนาใหญ่ราวกับเสาคอนกรีต หากไม่ใช่เพราะท่อระบายน้ำหลักนี้กว้างพอ คงไม่สามารถจุร่างมันได้แน่
สิ่งที่น่าสะพรึงที่สุดคือปากของมัน
ฉีกกว้างจรดติ่งหู เผยให้เห็นเขี้ยวสามชั้นซ้อนสลับกัน น้ำลายเหนียวข้นไหลย้อยตามคางลงมา
“กระจาย! เร็ว กระจายตัว!”
เสียงของแบล็คอีเกิ้ลดังทำลายความเงียบสงัดเพียงชั่วขณะ
สิ้นเสียง อสูรตัวนั้นอ้าปากกว้าง ลิ้นแหลมยาวมหึมาพุ่งออกมาอย่างฉับพลัน
ลูกทีมที่อยู่ใกล้มันที่สุดคนหนึ่งไม่ทันตั้งตัว ทั้งร่างถูกม้วนพันด้วยลิ้นที่เต็มไปด้วยเงี่ยงแหลม ร้องโหยหวนก่อนกระเด็นหายเข้าไปในลำคอที่ราวกับเหวลึก
“บัดซบ!”
แววตาของแบล็คอีเกิ้ลเยียบเย็นลงทันที
เขายกปืนขึ้นจะยิงตามสัญชาตญาณ แต่มันไม่ทันการณ์แล้ว