ชายสิบห้าคนสลายตัวเงียบกริบ รุกคืบเข้าหารังด้านซ้าย
บนจอของเครื่องตรวจจับสัญญาณชีพ จุดสีแดงแน่นขนัด มากมายจนนับไม่ถ้วน
เบื้องหน้าเป็นบ่อเก็บน้ำของสถานีสูบน้ำร้าง
เส้นผ่านศูนย์กลางยี่สิบกว่าเมตร หลุมโดยรอบเต็มไปด้วยรูโหว่ขนาดต่างๆ รูเล็กสุดเท่ากำปั้น รูใหญ่สุดพอคนมุดเข้าไปได้หลายคน
หลังจากเปิดฉากยิงเต็มสูบ จัดการหนูกลายพันธุ์รอบนอกหมดแล้ว
แรดก้าวเร็วๆ มาถึงขอบบ่อเก็บน้ำ มองลงไปเบื้องล่างพลางออกคำสั่งเด็ดขาด:
“ปิดรูอื่นให้หมด เหลือไว้แค่รูเดียว บีบให้พวกมันออกมาสู้”
ชายฉกรรจ์สองนายเปลี่ยนมาใช้ปืนยิงลูกระเบิดทันที
วินาทีต่อมา เสียงทุ้มดังสนั่นหลายครั้ง หัวรบหลายลูกพุ่งเสียบเข้าไปในรูที่ใหญ่ที่สุดสามรูพร้อมเปลวไฟที่หาง
ลึกลงไปดังเสียงระเบิดอู้อี้ เศษหินกระเด็น ปากรูพังทลายลงเกือบครึ่ง
ชั่วพริบตาต่อมา
เสียงร้องแหลมบาดหูดังขึ้นฉับพลัน
ฝูงหนูกลายพันธุ์ราวกับน้ำป่าสีดำ ทะลักออกจากทุกรูที่ยังไม่ถล่ม ปกคลุมพื้นบ่อทั้งหมดในพริบตา
ดวงตาสีเขียววาวนับพันนับหมื่นคู่สว่างวาบในความมืด แน่นขนัดจนหนังศีรษะชา
พวกมันพยายามไต่ขึ้นมา
“ยิงตามอิสระ!”
เป็นแรดที่เหนี่ยวไกปืนก่อน
สองข้างเขา ปืนลูกซองดัดแปลงสี่กระบอกคำรามพร้อมกัน โซ่หมุนด้วยความเร็วสูง ม่านกระสุนกวาดเป็นทางเลือดยาวเหยียด พวกหนูที่โดนยิงปลิวเป็นชิ้นเนื้อ
“ไอ้ชั่ว ฝูงน่าเกลียดเอ๊ย ลองชิมของฉันหน่อย ให้พวกแกเสียวซ่านกัน!”