เมื่อเห็นลูกทีมทยอยขึ้นมา
แบล็กเรเวนลุกขึ้นยืน มือหนึ่งดึงเปิดประตูหลังของรถตู้บรรทุกสีขาวเงินที่จอดอยู่ข้าง ๆ
รถคันนี้เป็นอุปกรณ์มาตรฐานสำหรับขนส่งตัวอย่างมีชีวิตของบริษัทร่มชีวภาพ
ภายในตู้
มีระบบควบคุมอุณหภูมิแยกส่วน ระบบกรองอากาศ แท่นยึดกันกระเทือน และระบบฉีดยาสลบแบบลมที่สามารถทำให้ตัวอย่างสอบลึกได้หากจำเป็น
เรียกว่ามีทุกอย่างครบครัน
“เร็วเข้าหน่อย ฟ้าใกล้สว่างแล้ว”
แบล็กเรเวนลดเสียงต่ำลง พลางโบกมือไปทางลิฟต์
ลูกทีมหลายคนช่วยกันหิ้วเจ้าหนูกลายพันธุ์ที่ยังสลบไสลออกจากตัวลิฟต์ แล้วค่อย ๆ ยัดเข้าไปในกรงชั้นล่างสุดอย่างระมัดระวัง
ฤทธิ์ยาสลบยังไม่หมด
เจ้าหนูตัวโตเท่าสุนัขไฮยีน่าโตเต็มวัยตัวนั้น ห้อยต่องแต่งขาห้อย แค่ท้องยังกระเพื่อมขึ้นลงแผ่วเบา เป็นเครื่องพิสูจน์ว่ามันยังมีชีวิตอยู่จริง
แบล็กเรเวนจุดบุหรี่อีกมวน เขาติดบุหรี่จัดมาตลอด แล้วถามด้วยความสงสัย
“จับเป็นได้กี่ตัว”
“รวมสิบสองตัว ตัวใหญ่สาม ตัวเล็กเก้า”
อาเซิ่งตอบพลางหอบหายใจไปด้วยระหว่างทำงาน
“แรดยังอยู่ข้างล่าง บอกจะตรวจอีกรอบ เผื่อมีหลงเหลือ ผู้นำสูงสุดกำชับมาเป็นพิเศษ ต้องทำให้แน่ใจว่าฝูงหนูกลายพันธุ์พวกนี้ไม่สามารถขยายพันธุ์จนกลับมาเป็นกลุ่มก้อนได้อีก”
พูดพลาง ราวกับนึกเรื่องตลกขึ้นมาได้ เขายิ้มแล้วเสริมอีกว่า
“อ้อ เมื่อกี้มันยังเจอหนูที่ยังไม่กลายพันธุ์ฝูงหนึ่ง ตัวสั่นงันงกหลบอยู่ตรงช่องระบายอากาศ ถูกเจ้าแรดนั่น ‘เหมารวม’ ขนกลับมาหมด ใช่แล้ว ไม่เหลือสักตัว”