"หัวหน้าจ้าว"
ผู้อำนวยการเจิ้งครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนวางถ้วยชาลง สายตาหนักแน่นจับจ้องไปที่จ้าวเหย่
"หน่วยรบพิเศษของพวกคุณ เป็นกำลังที่มีอาวุธยุทโธปกรณ์ดีที่สุด มีความสามารถในการรบสูงที่สุดในทั้งกรม ปฏิบัติการครั้งนี้ ผมต้องการให้คุณนำทีมลงไป"
จ้าวเหย่ไม่ได้ตอบรับในทันที
เขาก้มหน้าลง
หยิบรูปถ่ายกองนั้นขึ้นมาอีกครั้ง แล้วพลิกดูทีละภาพ
ภาพที่ถ่ายด้วยกล้องตรวจจับความร้อน ผังโครงสร้างของหลุมหลบภัยใต้ดิน และรูปถ่ายตัวอย่างเนื้อเยื่อสิ่งมีชีวิตที่เก็บได้จากที่เกิดเหตุ
หลังจากพินิจพิเคราะห์อย่างถี่ถ้วน ในที่สุดเขาก็เอ่ยขึ้นว่า
"กำลังคนแค่สิบกว่าคนที่ผมมีอยู่ ไม่เพียงพอ"
เขาเงยหน้าขึ้น สายตาจ้องตรงไปที่ผู้อำนวยการเจิ้ง
"อย่างน้อยต้องใช้กำลังสามหน่วยปฏิบัติการร่วมกัน และยังต้องมีอาวุธหนักสนับสนุน กับหน่วยส่งกำลังบำรุงภาคพื้นดินอีก"
"อีกอย่าง โครงสร้างของหลุมหลบภัยใต้ดินนี้ซับซ้อน ระบบระบายอากาศก็แย่ ใช้ระเบิดอานุภาพรุนแรงไม่ได้ นั่นหมายความว่าเราต้องเข้าประจันหน้ากับพวกสิ่งนั่นในระยะประชิด สู้กันแบบตีฉากซอกซอย"
จ้าวเหย่หยุดไปชั่วขณะ
วางรูปถ่ายแผ่กระจายบนโต๊ะ แล้วใช้นิ้วชี้ไปที่ผังโครงสร้างของหลุมหลบภัยแผ่นหนึ่ง
"แล้วดูนี่ครับ ช่องทางเดินหลักตรงนี้กว้างไม่ถึงสองเมตร ให้เดินขนาบกันได้มากสุดแค่สามคน"
"ถ้าเราไปปะทะกับสัตว์กลายพันธุ์จำนวนมากข้างในนั้น เราไม่มีแม้แต่ที่พอจะกระจายกำลังเข้าตั้งขบวน มันจะเป็นเครื่องบดเนื้อที่มีชีวิตดีๆ นี่เอง"
ทุกคนที่ได้ยิน สีหน้าพลันเคร่งเครียดขึ้น ต่างคนต่างจมสู่ห้วงความคิด