เวลานี้ เสียงพ่อบ้านดังมาจากเรือนด้านหน้า
“นายท่าน! ฮูหยิน! มีคนจากจวนองค์หญิงใหญ่หย่งหนิงมาขอรับ!”
ชุยจื้อหย่วนกับหลี่ซื่อสบตากัน สีหน้าผ่อนคลายลงเล็กน้อย เรื่องนี้เป็นไปตามที่ทั้งสองคาดไว้ อย่างไรเสียเหตุการณ์ก็เกิดขึ้นในงานเลี้ยงขององค์หญิงใหญ่ ตามเหตุผลแล้ว จวนองค์หญิงใหญ่ย่อมต้องส่งคนมาปลอบขวัญเป็นแห่งแรก
การแสดงน้ำใจเช่นนี้ อย่างน้อยก็หมายความว่าตระกูลชุยจะไม่ถูกพาลโกรธเพราะเรื่องนี้
ผู้ที่ก้าวเข้าประตูมาเป็นแม่นมผู้ดูแลที่แต่งกายภูมิฐาน ด้านหลังมีสาวใช้สองคนหามหีบของขวัญลงรักแดงแต้มทองตามมา
นางยอบกายคำนับ กล่าวด้วยถ้อยคำจริงใจว่า “คารวะใต้เท้าชุยเลขานุการเจ้าค่ะ องค์หญิงของพวกเราได้ยินว่าคุณหนูชุยน้อยประสบเหตุให้ตกใจในงานเลี้ยงวันนี้ จึงรู้สึกไม่สบายพระทัยเป็นอย่างยิ่ง องค์หญิงตรัสว่า คุณหนูชุยน้อยไม่หวาดเกรงสระน้ำเย็นจัด ลงมือช่วยเหลือผู้อื่นด้วยคุณธรรมอันสูงส่ง นับเป็นแบบอย่างของสตรีโดยแท้ จึงมีรับสั่งให้บ่าวเฒ่านำเครื่องประดับศีรษะทองคำประดับทับทิมแดงชุดหนึ่งมามอบเพื่อปลอบขวัญ อีกทั้งยังมีจดหมายที่องค์หญิงทรงเขียนด้วยพระองค์เองหนึ่งฉบับ ขอเชิญคุณหนูไปสนทนาที่จวนในวันหน้าเป็นการเฉพาะเจ้าค่ะ”
กล่าวจบ สาวใช้ก็ยกหีบของขวัญกับจดหมายขึ้นมามอบ
เครื่องประดับศีรษะชุดนั้นเปล่งประกายระยิบระยับใต้แสงตะเกียง ทับทิมแดงเม็ดใหญ่แทบจะทำให้ตาพร่า เพียงเห็นก็รู้ว่ามีค่าไม่น้อย
ชุยจื้อหย่วนยังมึนงงอยู่บ้าง เขาก้มคำนับโดยไม่รู้ตัว “กระหม่อม... กระหม่อมหวาดหวั่น มิกล้ารับพระเมตตาอันล้นพ้นขององค์หญิงพ่ะย่ะค่ะ”
ยังไม่ทันที่พวกเขาจะตั้งสติจากของกำนัลอันล้ำค่าขององค์หญิงใหญ่ เสียงอึกทึกก็ดังมาจากเรือนด้านหน้าอีกครั้ง พ่อบ้านวิ่งกระหืดกระหอบกลับมาแทบสะดุดล้ม
“นายท่าน! ใน...ในวังส่งคนมาแล้วขอรับ!”
ชุยจื้อหย่วนกับหลี่ซื่อรีบออกไปต้อนรับ เห็นขันทีกลางคนผู้หนึ่งสวมชุดคอกลมสีครามดำ คาดถุงปลาเงินไว้ที่เอว ยืนอยู่กลางลานด้านใน เบื้องหลังมีขันทีและนางกำนัลเจ็ดแปดคนถือของพระราชทานเดินตามมาเป็นขบวนใหญ่ เครื่องยศอลังการกว่าก่อนหน้านี้หลายเท่า