เรือนตระกูลชุยตั้งอยู่ในตรอกลึกของย่านหย่งหนิง อิฐเขียวกระเบื้องเทา เหนือกรอบประตูแขวนป้ายเก่าที่เขียนว่า “จวนชุย” ไว้สองคำ สีลงรักลอกกระเทาะไปบ้างแล้ว
ทำเลแห่งนี้ในนครฉางอันนับว่าไม่ดีไม่ร้าย เดินไปทางตะวันออกสามถนนก็ถึงตลาดตะวันออกอันคึกคัก ส่วนเดินไปทางตะวันตกครึ่งชั่วยามก็ถึงเชิงกำแพงพระราชวัง เมื่อเทียบกับตระกูลผู้ดีมีประตูสูงใหญ่ที่ครอบครองถนนทั้งสาย เรือนสามชั้นของตระกูลชุยแห่งนี้ดูคับแคบไปบ้าง ทว่าชนะตรงที่จัดเก็บเรียบร้อยสะอาดตา ริมกำแพงเรือนปลูกไผ่เขียวไว้หลายกอ จึงยังพอมีกลิ่นอายสูงส่งอยู่บ้าง
อย่างไรเสียก็เป็นสาขารองของตระกูลชุยแห่งชิงเหอ
แม้จะเป็นเพียงสาขารองก็ตาม
ชุยชิงอีนั่งอยู่บนตั่งเตี้ยในห้องของตน บัดนี้นางเปลี่ยนมาสวมกระโปรงผ้าฝ้ายสีรากบัวที่เก่าแต่ยังไม่ถึงกับเก่าโทรม ในมือประคองน้ำแกงขิงร้อนหนึ่งถ้วย จิบคำหนึ่งก็ลวกลิ้นคำหนึ่ง จิบอีกคำก็ลวกลิ้นอีกครั้ง
ยามอยู่จวนองค์หญิงใหญ่ ลูกพี่ลูกน้องของนาง ชุยลิ่งอี๋ คิดอ่านรอบคอบยิ่ง ไม่เพียงพานางไปเปลี่ยนเสื้อผ้ารับรองสำรองที่เตรียมไว้ในจวน ณ ห้องข้าง ทั้งยังคอยกำกับสาวใช้ให้ช่วยบิดผมแห้งด้วยตนเอง แม้เสื้อผ้ารับรองชุดนั้นจะทำจากผ้าแพรธรรมดา ทั้งยังกว้างเกินตัวอยู่บ้าง แต่ก็ดีกว่าต้องสวม “ภาระหนักอึ้ง” ที่เปียกชื้นเย็นเยียบประหนึ่งน้ำแข็ง นั่งรถม้ากลับจวน
ยามนี้กลับมาถึงโลกใบเล็ก ๆ ของตน ปลายจมูกอบอวลด้วยกลิ่นหอมเย็นจาง ๆ ที่คุ้นเคย นางจึงค่อยถอนหายใจได้อย่างแท้จริง
“คุณหนู ทำเอาบ่าวตกใจแทบตายเจ้าค่ะ”
ซู่ซิน สาวใช้คนสนิท ใช้ผ้าแห้งซับความชื้นตรงปลายผมให้นางไปพลาง ขอบตาแดงก่ำพลางบ่นพึมพำ “สระน้ำเย็นนั่นเป็นสถานที่เช่นไร คุณหนูมีฐานะสูงส่ง หากเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้นมา บ่าวจะมีชีวิตอยู่ต่อไปได้อย่างไรเจ้าคะ”