ภายในห้องคลอด กลิ่นคาวเลือดยังคงอบอวลไม่จาง
“ขอแสดงความยินดีเพคะ ท่านอ๋อง ได้พระโอรสและพระธิดาฝาแฝด! พระโอรสประสูติก่อน ส่วนพระธิดาตามมาติด ๆ เพคะ!” หญิงทำคลอดคุกเข่าอยู่หน้าเตียง โขกศีรษะไม่หยุด
หลี่เจาพิงหมอนอิงผ้าแพร ใบหน้าซีดขาว นางมองทารกสองคนที่ตัวเหี่ยวย่น ก่อนหันไปมองนางกำนัลคนสนิทซึ่งยืนอยู่ข้างกาย
“พี่สาวมาก่อน แล้วค่อยเป็นน้องชายหรือ? ดีที่สุดแล้ว”
ภายในห้องคลอดล้วนมีแต่คนสนิทที่ผ่านการคัดเลือกมาอย่างพิถีพิถัน ทุกคนล้วนฉลาดเฉลียว เมื่อได้ยินดังนั้นก็รีบเอ่ยว่า “อุ๊ย หม่อมฉันดูผิดไปเพคะ เห็นชัด ๆ ว่าพระธิดาประสูติก่อน แล้วจึงเป็นพระโอรส”
“ขอแสดงความยินดีกับเยี่ยนอ๋อง!”
“ขอแสดงความยินดีกับเยี่ยนอ๋องที่ประสูติพระโอรสและพระธิดาฝาแฝดเพคะ”
หลี่เจาหลุบตาลง มองทารกหญิงที่กำลังหลับใหล
เอาละ แม่ช่วยให้เจ้ามีลำดับอยู่ข้างหน้าได้แล้ว นับว่าช่วยเจ้าไปก้าวหนึ่ง
ต่อจากนี้จะแย่งชิงได้หรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับวาสนาของเจ้าแล้ว
ความคิดค่อย ๆ หวนคืนไปยังหลายปีก่อน
ปีนั้นหลี่เจาเพิ่งอายุห้าขวบ ได้เข้าเรียนที่หอหงเหวินเพื่อเริ่มต้นศึกษา
เรื่องนี้เป็นเพราะฮ่องเต้เปิดทางให้นาง โดยตรัสว่านางยังเยาว์วัย จึงให้เข้าเรียนพร้อมกัน อีกทั้งยังเชื้อเชิญบุตรหลานวัยเดียวกันในหมู่พระญาติวงศ์มาไม่น้อย