ร้านแมวบนถนนอู่ติงตั้งอยู่ชั้นหนึ่งของบ้านสไตล์ยุโรปเก่าหลังหนึ่ง หน้าร้านแขวนป้ายไม้เล็ก ๆ สลักเป็นเงารูปแมว
ภายในร้านจัดเป็นระเบียบสะอาดสะอ้าน มีคอนโดแมวหลายชุดวางชิดผนัง บนคอนโดมีแมวบริติชโชต์เฮียร์ตัวกลมป้อมนั่งอยู่หลายตัว ส่วนใหญ่เป็นสีเหลืองสลับขาวกับสีเทาอมฟ้า ขนฟูนุ่มราวกับก้อนปุยกลม ๆ
เจ้าของร้านเป็นผู้หญิงวัยสี่สิบกว่า สวมผ้ากันเปื้อนสีฟ้าอ่อน มัดผมเรียบร้อยไว้ด้านหลัง
พอเห็นหลี่เมิ่งเดินเข้ามา เธอก็ยิ้มทัก “สวัสดีค่ะ อยากดูแมวบริติชโชต์เฮียร์ไหมคะ”
“ค่ะ ฉันกำลังหาตัวสีขาว เป็นตัวเมีย แล้วก็นิสัยเรียบร้อยหน่อย”
เจ้าของร้านครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนพาเธอเดินเข้าไปด้านใน “บังเอิญเลยค่ะ ที่ร้านมีลูกแมวสีขาวอยู่ครอกหนึ่ง เพิ่งอายุครบเดือนเมื่อไม่กี่วันก่อน ลองดูนะคะว่าชอบตัวไหน”
เธอเปิดประตูห้องด้านใน
พื้นปูเบาะนุ่ม ๆ ลูกแมวตัวเล็กขนาดเท่าฝ่ามือหลายตัวกำลังเบียดกันนอนหลับ
ตัวหนึ่งมีขนขาวโพลนทั้งตัว ขดเป็นก้อนกลมอยู่ตรงกลางเบาะ เอาหัวซุกไว้ใต้หาง เห็นปลายจมูกสีชมพูเล็ก ๆ โผล่ออกมา
หลี่เมิ่งย่อตัวลงมองลูกแมวตัวนั้น
มันเหมือนจะรู้สึกว่ามีคนกำลังมองอยู่ จึงขยับหูแล้วเงยหน้าขึ้น ดวงตาสีฟ้ากลมโตค่อย ๆ ลืมขึ้นอย่างสะลึมสะลือ มองหลี่เมิ่งแวบหนึ่ง ก่อนก้มหน้าซุกกลับเข้าไปใต้หาง
“ตัวนี้ชื่ออะไรคะ”
“ยังไม่ได้ตั้งชื่อเลยค่ะ รอให้เจ้าของตั้งให้อยู่”
หลี่เมิ่งยื่นมือไปแตะปลายหูลูกแมวเบา ๆ ขนนุ่มฟูและอุ่นเหมือนเศษสำลีชิ้นเล็ก ๆ ที่ขยับได้ พอลูกแมวถูกแตะก็เงยหน้าขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ดูเหมือนจะตื่นขึ้นมาหน่อย มันเอียงคอมองเธอ
“เอาตัวนี้แหละค่ะ”
เจ้าของร้านยิ้ม “ถ้าอย่างนั้นต้องซื้อของใช้ประจำวันด้วยไหมคะ ทั้งอาหารแมว กระบะทราย ที่นอนแมว ชามอาหาร ชามน้ำ กรรไกรตัดเล็บ… ที่ร้านมีครบเลยค่ะ จัดให้เป็นชุดได้”