“ขอโทษนะ ขอโทษนะ” เธอรีบก้มลงเก็บของอย่างลนลาน “ฉันแค่ตกใจไปหน่อย”
【เป้าหมายระดับพรีเมียม ×2 คะแนนความเชื่อใจ +100×2 คะแนนสะสมปัจจุบัน: 2576】
หลี่เมิ่งยิ้มแล้วไม่ได้พูดอะไร ใครใช้ให้เธอพูดอะไรที่โชว์ความรวยแบบเนียน ๆ เกินไปแบบนั้นล่ะ
ให้อภัยเธอเถอะ ทุกอย่างก็เพื่อหาเงิน
หลี่เมิ่งได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากระบบว่าคะแนนสะสมเข้าบัญชีแล้ว จึงคีบเต้าหู้เม็ดสนมาอีกคำแล้วค่อย ๆ กิน
ซูหวานเอนพิงพนักเก้าอี้ มองใบหน้าด้านข้างของหลี่เมิ่ง
เป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกว่าเด็กสาวตรงหน้ามีบางอย่างที่เธอมองไม่ทะลุ ไม่ใช่เรื่องเงิน แต่เป็นความมั่นใจที่เผยออกมาโดยไม่ตั้งใจ
เธอก้มหน้าจิบชาอีกครั้ง น้ำชาอุ่นกำลังดี คลี่รสขมจาง ๆ ออกมาบนปลายลิ้น
จากนั้นเธอก็พูดต่อ น้ำเสียงแฝงความอิจฉาอยู่เล็กน้อย
“หลี่เมิ่ง เธอรู้ไหมว่าของทั้งหมดที่เธอซื้อวันนี้ รวมกันแล้วมากกว่างบซื้อเสื้อผ้าทั้งปีของฉันอีกนะ”
โจวเหนียนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ พึมพำเสียงเบา “ของฉันสามปี”
ซูหวานมองโจวเหนียนแวบหนึ่ง ก่อนหันกลับมามองหลี่เมิ่ง น้ำเสียงที่เคยหยั่งเชิงเปลี่ยนเป็นจริงจัง
“เธอรู้ไหมว่าซ่งเทียนพูดถึงเธอว่ายังไง เธอบอกว่าตอนเธอรูดบัตร เธอไม่กะพริบตาสักแอะ ตอนนั้นเธอยืนมองตัวเลขอยู่ข้าง ๆ จนรู้สึกเจ็บหัวใจไปหมด”
หลี่เมิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง “จริง ๆ ฉันกะพริบนะ มองไปทีหนึ่งไง”
ซูหวานถูกเธอทำให้ขำ แต่รอยยิ้มก็ยังไม่ถึงดวงตา
เธอจ้องหลี่เมิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ความรู้สึกซับซ้อนพลุ่งขึ้นในใจ