ลู่เซียวถงถือแก้วน้ำผลไม้ เดินมาถามเธอข้ามโต๊ะว่า “หลี่เมิ่ง บ้านเธอทำธุรกิจอะไรเหรอ เมื่อกี้ฉันได้ยินโจวเหนียนบอกว่าเธอก็เพิ่งกลับมาเซี่ยงไฮ้ได้ไม่นานเหมือนกัน?”
มาแล้ว หลี่เมิ่งรู้อยู่แล้วว่าต้องมีคนถามแบบนี้
เธอยกแก้วน้ำตรงหน้าขึ้นจิบ ในหัวทบทวนคำพูดเกี่ยวกับตัวตนที่ระบบเตรียมไว้ให้อย่างรวดเร็ว
“บ้านฉันเหรอ…จะพูดยังไงดีล่ะ” เธอวางแก้วลง น้ำเสียงผ่อนคลายขึ้นเล็กน้อย “รุ่นคุณปู่ย้ายไปอเมริกา เริ่มจากทำธุรกิจร้านอาหาร แล้วค่อย ๆ ขยายมาทำอสังหาริมทรัพย์เชิงพาณิชย์กับการลงทุน แต่เรื่องงานในบริษัทโดยละเอียดฉันไม่ค่อยรู้หรอก ตอนนี้ฉันก็เป็นแค่คนที่รับเงินจากกองทุนทรัสต์มาใช้ไปวัน ๆ”
เธอพูดอย่างเรียบง่ายราวกับเป็นเรื่องที่ไม่มีอะไรน่าเล่า แต่คนทั้งโต๊ะกลับเงียบไปชั่วขณะ
“ทางอเมริกาเหรอ” เจียงเหย่เลิกคิ้ว “ตระกูลไหนล่ะ บางทีฉันอาจเคยได้ยิน”
“ตระกูลหลี่” หลี่เมิ่งตอบ “คุณอาจไม่เคยได้ยิน ส่วนใหญ่ทำธุรกิจอยู่แถบชายฝั่งตะวันออก”
“ตระกูลหลี่…” เจ้าจั๋วหรันขมวดคิ้วนึก “ตระกูลที่ทำธุรกิจร้านอาหารกับอสังหาริมทรัพย์เชิงพาณิชย์น่ะเหรอ เหมือนฉันจะเคยได้ยินจริง ๆ ลุงฉันเคยร่วมงานกับกองทุนที่มีเงินทุนจากอเมริกา ได้ยินว่าเบื้องหลังเป็นกลุ่มทุนชาวจีนในอเมริกา ชื่ออะไรนะ…”
เขาพูดค้างไว้ครึ่งประโยค แต่คนที่นั่งโต๊ะเดียวกันเห็นปฏิกิริยาของเขาก็รู้ว่าเรื่องนี้น่าจะจริงแปดเก้าส่วน บ้านเจ้าจั๋วหรันทำธุรกิจลงทุน ลุงของเขาติดต่อกับกลุ่มทุนที่มีเงินทุนจริง ๆ หากเขารู้จัก แสดงว่าตัวตนนี้คงไม่ใช่เรื่องแต่ง
ก้อนหินในใจหลี่เมิ่งเบาลงไปเล็กน้อย ปฏิกิริยาของเจ้าจั๋วหรันกลับยิ่งทำให้ตัวตนนี้น่าเชื่อถือขึ้น