“หลี่เมิ่ง” ในที่สุดโจวเหนียนก็เอ่ยปาก “วันนี้เธอใช้เงินไปเท่าไหร่กันแน่?”
หลี่เมิ่งลองคำนวณในใจ แชมเมต์ปารีส 2,600,000 หยวน แวนคลีฟ อาร์แปลส์ 610,000 หยวน การ์เทียร์ 1,210,000 หยวน บัลกาลี่ 200,000 หยวน ทิฟฟานี 257,000 หยวน รวมแล้วใช้ไปเกือบ 4,877,000 หยวน
แต่บนหน้าจอระบบกลับมีข้อความสีทองบรรทัดใหม่เด้งขึ้นมา—
【สรุปรางวัลคูณสองจากการใช้จ่ายในเวลาจำกัด: ยอดใช้จ่ายรวม 4,877,000 หยวน × 3 เท่า = 14,631,000 หยวน รางวัลถูกโอนเข้าบัญชีกองทุนทรัสต์แล้ว】
สิบสี่ล้านหกแสนสามหมื่นหนึ่งพันหยวน
หลี่เมิ่งมองตัวเลขนั้น มุมปากยกขึ้นจนกดไว้ไม่อยู่
“ประมาณห้าล้านได้มั้ง” เธอบอกโจวเหนียน “แต่ฉันมีความสุขมาก”
เมื่อเห็นสีหน้าตกตะลึงของโจวเหนียนกับเฉินยวี่ หลี่เมิ่งก็รู้สึกว่าสองคนนี้คงคิดว่าเธอเป็นพวกบ้าช้อปไปแล้วจริง ๆ
หลังจ่ายเงินเสร็จและเดินออกจากห้าง มือของหลี่เมิ่งมีถุงช้อปปิ้งบัลกาลี่กับทิฟฟานีอยู่เท่านั้น ส่วนของแบรนด์อื่นมีเยอะเกินไป เธอเลยให้จัดส่งถึงบ้านตอนบ่าย
มือของโจวเหนียนก็ถือถุงอยู่หลายใบเช่นกัน เธอตื่นเต้นสุด ๆ “วันนี้ตื่นเต้นเร้าใจสุด ๆ! หลี่เมิ่ง เธอนี่ใจถึงจริง ๆ คราวหน้าฉันไปเดินห้างต้องชวนเธอไปด้วย!”
เฉินยวี่กลอกตาใส่อยู่ข้าง ๆ “ชวนเขาไปก็เพราะอยากดูเขารูดบัตรใช่ไหมล่ะ”
“แกหุบปากไปเลย!”
ขณะที่ทั้งสามยืนหัวเราะหยอกล้อกันอยู่หน้าไอเอฟเอส จู่ ๆ ก็มีเสียงเรียกจากด้านหลัง “โจวเหนียน?”
ทั้งสามคนหันกลับไปพร้อมกัน