ข้อความของโจวเหนียนส่งมาตอนเก้าโมงเช้า
“หลี่เมิ่ง วันนี้ว่างไหม? ฉันกับเฉินยวี่จะไปไอเอฟเอสซื้อเครื่องประดับ เธอจะไปด้วยกันไหม”
หลี่เมิ่งกำลังนั่งกินอาหารเช้าอยู่ข้างหน้าต่างบานใหญ่ในห้องรับแขก วันนี้ป้าหวังเริ่มงานวันแรก เธอต้มโจ๊กไข่เป็ดพริกไทยกับหมูสับไว้หม้อหนึ่ง ทอดไข่ดาวหนึ่งฟอง แล้วก็คลุกแตงกวาดองจานหนึ่ง
เมื่อวานหลี่เมิ่งสัมภาษณ์ผู้ช่วยกับแม่บ้านเสร็จ ตอนเย็นก็ไปกินอาหารฝรั่งเศสคนเดียว พอกลับถึงบ้านก็ล้มตัวนอนทันที หลับไปเกือบสิบชั่วโมง วันนี้จึงได้ตื่นเช้าขนาดนี้อย่างหาได้ยาก
หลี่เมิ่งสวมชุดนอนผ้าไหมสีฟ้าอ่อน เห็นข้อความแล้วก็ยิ้ม ก่อนตอบกลับไปว่า “ไป”
โจวเหนียนตอบกลับมาทันทีว่า “ได้เลย! เจอกันตอนสิบเอ็ดโมงที่ชั้นหนึ่งไอเอฟเอสนะ! วันนี้ฉันจะซื้อสร้อยคอสักเส้น เฉินยวี่อยากได้กำไล เธอก็ลองดูด้วยสิ หน้าร้อนแล้ว ของที่ใส่ข้อมือกับคอน่าจะเปลี่ยนใหม่บ้างแล้ว!”
หลี่เมิ่งเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จก็ออกจากบ้าน
วันนี้เธอสวมเสื้อเชิ้ตผ้าไหมสีฟ้าอ่อนกับกางเกงขายาวทรงตรงสีเดียวกันของชาแนล ใส่รองเท้าแตะส้นกลางสีเบจ สะพายกระเป๋าฝาปิดลายข้าวหลามตัดสีขาว ผมปล่อยสยายคลอเคลียไหล่ ต่างหูเม็ดสีขาวครีมของดิออร์ประดับอยู่บนติ่งหู
หลินจืออี้รออยู่ข้างล่างแล้ว เธอขับเบนซ์สีดำคันหนึ่ง เป็นรถที่หลี่เมิ่งให้ไปเช่าเมื่อวาน เช่าระยะยาวหนึ่งเดือน ใช้แก้ขัดไปก่อน
ระหว่างอยู่บนรถ หลี่เมิ่งเปิดหน้าจอระบบดู