บ่ายสองโมงตรง กริ่งหน้าประตูก็ดังขึ้น
คนที่มาคือแม่บ้านที่นัดมาสัมภาษณ์ อายุราวสี่สิบห้าปี ผมสั้น สวมชุดทำงานสีน้ำเงินเข้มสะอาดสะอ้าน ในมือถือกล่องเครื่องมือใบเล็ก
เธอยืนอยู่หน้าประตูแล้วโค้งคำนับเล็กน้อย ยิ้มอย่างเรียบง่ายเป็นกันเอง “สวัสดีค่ะคุณหลี่ ฉันแซ่หวังค่ะ ทางนายหน้าให้มาค่ะ”
หลี่เมิ่งเชิญเธอเข้ามา แล้วพาเดินดูบ้านรอบหนึ่ง
“คุณเห็นพื้นที่แล้วนะคะ สามร้อยตารางเมตร ทำความสะอาดใหญ่สัปดาห์ละครั้ง วันปกติแค่จัดการทั่วไปก็พอค่ะ”
“นอกจากนี้ช่วยจัดเสื้อผ้าในห้องแต่งตัวให้เรียบร้อยด้วยนะคะ พอเปลี่ยนฤดูก็ช่วยเก็บเสื้อผ้าด้วย งานหลักคือทำอาหารเช้า ส่วนมื้อกลางวันกับมื้อเย็นทำเป็นครั้งคราว ไม่ต้องทำทุกวันค่ะ”
ป้าหวังพยักหน้ารัว ๆ “ไม่มีปัญหาค่ะ ไม่มีปัญหา ฉันทำงานบ้านมาหลายปีแล้ว จัดเสื้อผ้าก็เรียบร้อยค่ะ”
หลี่เมิ่งให้เธอเข้าไปลองฝีมือในครัว “วันนี้ลองทำมื้อเย็นดูนะคะ ทำอาหารบ้าน ๆ สักสองสามอย่าง วัตถุดิบมีอยู่ในตู้เย็นแล้วค่ะ”
ป้าหวังล้างมือแล้วผูกผ้ากันเปื้อน
เธอทำงานคล่องแคล่ว เสียงหั่นผักสม่ำเสมอและกระฉับกระเฉง ไม่ถึงสี่สิบนาทีก็ยกอาหารสามอย่างกับซุปหนึ่งถ้วยออกมา
ไข่ผัดมะเขือเทศ ผัดผักตามฤดูกาล เนื้อตุ๋นซีอิ๊ว และซุปสาหร่ายไข่ อาหารหน้าตาสดสะอาด วางลงบนโต๊ะพร้อมไอร้อนกรุ่น
หลี่เมิ่งคีบเนื้อชิ้นหนึ่งขึ้นมา เนื้อนุ่มเปื่อยและเข้าเนื้อ รสเค็มกำลังดี เป็นรสชาติอบอุ่นเรียบง่ายแบบอาหารทำกินที่บ้าน
“ดีเลยค่ะป้าหวัง ลำบากแล้วนะคะ กลับไปรอฟังข่าวก่อนนะคะ ถ้าตัดสินใจวันนี้แล้วจะติดต่อไปค่ะ”
ป้าหวังชะงักไปครู่หนึ่ง แต่ก็พยักหน้าทันที
“ได้ค่ะ ได้ค่ะ คุณหลี่ค่อย ๆ พิจารณานะคะ” เธอเช็ดมือแล้วถือกล่องเครื่องมือเดินออกไป