ไม่ใช่ ไม่ใช่ จางเทาร้อนรนจนลนลาน ตอนนี้สิ่งที่ควรกังวลคือจะช่วยจางเหวยย์ยังไง ไม่ใช่มาค้นคว้าว่าช้างพวกนี้วิ่งมาจากไหน
แต่เรื่องการช่วยจางเหวยย์ ในใจจางเทาไม่มีแผนเลยสักนิด เขามองไปทางหลินเชียนอิ่ง หวังว่าหลินเชียนอิ่งจะเสนอไอเดียอะไรได้
“เราไปดึงความสนใจพวกมัน ให้พวกมันมาที่เรา สร้างโอกาสให้จางเหวยย์ออกไป”
หลินเชียนอิ่งเด็ดขาดพอ สั่งการได้ทันที
“ดึงยังไง?” จางเทางงนิดหน่อย
พูดง่าย แต่ทำยังไง?
หลินเชียนอิ่งถลึงตาใส่จางเทา “นายฟันตึกก็ได้ ยิ่งทำให้เกิดเสียงดังมากเท่าไหร่ก็ยิ่งดี”
จางเทาได้ฟังก็เข้าใจแจ่มแจ้ง เขาถือเคียวรบเข้าจัดการตึกสูงโดยรอบทันที
ยังดีที่เขตนี้เพราะคลื่นหนูทำให้ไม่มีคนอยู่ในตึกสูงแล้ว ไม่งั้นเวลาทำอะไรก็ต้องเกรงใจ
ต้องบอกเลยว่าด้านสร้างความโกลาหล ระยะไกลสู้ประชิดไม่ได้จริงๆ
ภายใต้การฟันของเคียวรบ ตึกแล้วตึกเล่าพังทลาย ความโกลาหลทางนี้ดึงดูดความสนใจของฝูงช้างจริงๆ
หลินเชียนอิ่งยืนบนที่สูง เห็นฝูงช้างหยุดเคลื่อนไหวและหันมามองพวกเธอ หลินเชียนอิ่งตื่นเต้นมาก
ถ้าฝูงช้างมีทีท่าจะบุกเข้าใส่พวกเธอ เธอก็จะพาจางเทาหนีทันที
“เอ๊ะ?” ทันใดนั้น หลินเชียนอิ่งก็ร้องเอ๊ะ
“หยุดฟันได้แล้ว” หลินเชียนอิ่งเรียกจางเทาที่กำลังง่วนฟันตึก
“เกิดอะไร?” จางเทามองหลินเชียนอิ่งอย่างสงสัย
“ไม่ได้ผล” หลินเชียนอิ่งเสียงอ่อนล้า