จางเหวยย์ฟังภาษาหนูไม่ออก แต่จากท่าทีของฝูงหนูก็ดูเจตนาของราชันย์หนูออก
“นับว่ายังมีกระดูกบ้าง อย่าเพิ่งหนีเลิกเรียนนะ”
“เอ่อ ไม่ใช่สิ ถ้าแน่จริงก็อย่าหนี มาสู้กันตัวต่อตัวให้รู้ดำรู้แดง!”
จางเหวยย์ดีใจมาก ถ้าเก็บผลึกต้นกำเนิดได้เป็นหมื่นพวกนี้ หุ่นยนต์รบของตัวเองเลเวลคงพุ่งปรี๊ดแน่
ส่วนจะกำจัดหนูจักรกลนับหมื่นพวกนี้ยังไง ไม่ต้องห่วงเลย
ขอแค่พวกมันไม่หนี ยังไงก็ถูกกำจัดจนสิ้นซาก
เรื่องพลังงานจางเหวยย์ไม่กังวลเลย สู้ไปพลางหาไป ซากหนูจักรกลที่ลอยเกลื่อนไปด้วยผลึกต้นกำเนิดคือพลังงานไม่รู้หมดของเขา
สู้ไปดูดซับพลังงานผลึกไปด้วยนั่นแหละ ง่ายยิ่งกว่าปอกกล้วย
ฝั่งจางเทาตอนนี้วิวัฒนาการหุ่นยนต์รบเสร็จแล้ว เขากับหลินเชียนอิ่งร่วมมือกันสู้กับหนูจักรกลอยู่
แต่ทั้งคู่ไม่บ้าระห่ำแบบจางเหวยย์ ได้แต่ตีไปถอยไป
ทว่า ระหว่างที่จางเทาสู้กับหนูจักรกลอย่างดุเดือด จู่ ๆ ฝูงหนูก็ถอนตัว
“หืม? พวกมันกลัวแล้ว?” จางเทาถามหลินเชียนอิ่งอย่างสงสัย ซึ่งอยู่บนตึกสูงห่างออกไปร้อยเมตร
หลินเชียนอิ่งจ้องมองไปไกล เธอไม่คิดง่าย ๆ แบบจางเทา
แม้ว่าก่อนหน้านี้เธอกับจางเทาจะกดดันหนูจักรกลมาตลอด
แต่นั่นเป็นเพราะหนูจักรกลที่ล้อมโจมตีทั้งคู่มีจำนวนไม่มาก
ส่วนตอนนี้...
“พวกมันไม่ได้กลัว แต่ไปทำอย่างอื่นแล้ว”
“ไปทำอะไร? ไปรุมพี่ใหญ่ข้า?” จางเทาเริ่มงุนงง แต่ไม่นานก็มีความคิดแวบขึ้นในหัว