พอหลิวเวยพูดจบ หลิวเฉิงจื่อก็เป็นคนแรกที่ไม่ยอม
“แบบนั้นได้ที่ไหนกัน? ทำไมต้องขายให้สวีกั๋วจวินด้วย? ถ้าปล่อยให้เขายิงหมีตาบอดได้ บ้านเขาก็ยิ่งรวยไม่ใช่หรือ? ไม่ได้ ฉันไม่เห็นด้วย!”
นิสัยของหลิวเฉิงจื่อเป็นแบบนี้ ต่อให้ต้องสละเงินค่าข่าว 100 หยวน เขาก็ไม่ยอมให้สวีกั๋วจวินยิงหมีตาบอดเด็ดขาด
หลิวเวยหันไปถลึงตาใส่หลิวเฉิงจื่อ สีหน้าดูไม่สบอารมณ์เอามาก ๆ ทำเอาหลิวเฉิงจื่อหดคอด้วยความกลัว
สมัยนี้พี่น้องกันก็ยังมีเรื่องพี่ข่มน้องอยู่
พ่อแม่ส่วนใหญ่ไม่ค่อยได้เลี้ยงลูกเอง บ้านไหนมีลูกหลายคน คนโตก็มักช่วยเลี้ยงคนน้อง
ตอนเด็กหลิวเฉิงจื่อไม่เชื่อฟัง คนที่คอยจัดการเขาก็มักเป็นหลิวเวย ถึงตอนนี้บางครั้งหลิวเวยแค่โมโหขึ้นมา หลิวเฉิงจื่อก็ยังตัวสั่น
ส่วนหลิวเวยนั้นเคารพพ่อแม่มาก แต่กับน้องชายคนนี้ เขาไม่เคยตามใจเลยสักนิด
พอถูกหลิวเวยถลึงตาใส่ หลิวเฉิงจื่อก็เงียบกริบ
หลิวเวยอยากด่าเขาสักสองคำ แต่พ่อกับแม่อยู่ด้วย จึงไม่สะดวกพูดออกมา
สุดท้ายจึงเอ่ยอย่างเจ็บใจที่น้องชายไม่เอาไหนว่า
“ไม่ขายให้เขาแล้วจะขายให้ใคร? แถวบ้านเรามีหมู่บ้านอยู่สองสามแห่ง มีแค่เขาคนเดียวที่ล่าสัตว์”
“ที่อื่นก็มีนายพรานเหมือนกัน แต่ถ้าเอาข่าวไปขาย แค่ข่าวเรื่องเดียว คนอื่นจะให้เงินมากขนาดนี้หรือ?”
“คิดว่าหมีตาบอดนั่นยิงกันง่ายนักหรือไง? นายพรานฝีมือไม่ถึงยังไม่กล้าเข้าใกล้เลย แล้วใครจะยอมซื้อข่าวจากนาย?”