หลิวเวยนั่งอยู่บนเตียงเตา ขยับแขนที่เพิ่งยกขึ้นได้
สองวันแรกพี่น้องตระกูลสวีสามคนลงมือหนักไม่น้อย แขนของเขาถูกตีจนยกไม่ขึ้นอยู่หลายวัน
ต่อมาภรรยาก็จากไป ไม่มีใครคอยดูแลเรื่องกินอยู่ แขนที่ยังไม่หายดีจึงถูกดึงซ้ำอีกครั้ง จนกระทั่งสองวันนี้ถึงพอยกขึ้นได้บ้าง
แต่ก็ยังเจ็บแปลบ ๆ อยู่ หลิวเวยจึงพูดอย่างไม่สบอารมณ์
“จะไปล่าหมีตาบอดบ้าบออะไรกัน? สภาพพวกเราสี่คนตอนนี้ ต่อให้ไม่นับน้องสี่ ก็ไม่มีใครสมบูรณ์ดีสักคน เข้าไปในเขาแล้วเจอหมีตาบอดตัวนั้น แค่ปะทะกันครู่เดียวมันก็ซัดพวกเราหมอบแล้ว”
“อีกอย่าง พวกเราก็ไม่มีปืน จะเอาอะไรไปยิง? นายถือส้อมคราด ส่วนฉันถือพลั่วหรือไง?”
หลิวเวยพูดกับหลิวหย่ง ตอนนั้นในการต่อสู้ครั้งนั้น หลิวหย่งบาดเจ็บน้อยที่สุดในบรรดาพี่น้องสามคน
เขาจึงฟื้นตัวได้ในเวลาไม่กี่วัน ถึงมีเวลาว่างเข้าไปเก็บฟืนในเขา แล้วก็พบรังหมีแห่งนี้
จากนั้นเขายังเป็นคนเสนอให้ขึ้นเขาไปฆ่าหมีด้วย
ตอนนี้ดวงตาของหลิวหย่งเป็นประกาย เขาเริ่มถูกมูลค่าของหมีตาบอดทำให้หน้ามืดตามัวแล้ว
“พี่ใหญ่พูดอะไรอย่างนั้น? สวีเหล่าซานยังสู้เก่งขนาดจัดการสองคนได้คนเดียว แล้วพวกเราสี่คนจะจัดการมันสักตัวไม่ได้เชียวหรือ?”
“อีกอย่าง พี่ใหญ่ลองคิดดูสิ หมีตาบอดตัวนั้นมีเนื้อทั้งตัว แล้วยังมีดีหมีอีกลูกกับหนังอีกผืน จะได้เงินเท่าไรกัน?”
“ถ้าฆ่าหมีตาบอดตัวนี้ได้ อย่าว่าแต่ซื้อปืนให้น้องสี่เลย พวกเราพี่น้องแต่ละคนมีคนละกระบอกยังเหลือเงินด้วยซ้ำ”
หลิวเหมิ่งที่อยู่ข้าง ๆ เบ้ปาก