หลิวหย่งออกจากบ้านไปตรงบ้านน้องเมียทันที
ภรรยาของเขาก็เป็นคนในหมู่บ้านนี้เหมือนกัน บ้านพ่อตาจึงอาศัยอยู่ในหมู่บ้าน ส่วนน้องเมียก็อยู่กับพ่อตา
กลัวคนเยอะปากมากจนข่าวรั่วไหล หลิวหย่งจึงเรียกจางเอ้อร์เฉวียน น้องเมียของเขา ออกมาคุยเป็นพิเศษ
ทั้งสองกระซิบกระซาบกันอยู่นาน ก่อนที่หลิวหย่งจะมอบหมายเรื่องนี้ให้จางเอ้อร์เฉวียน
แต่หลิวหย่งไม่ได้บอกว่าเงินหนึ่งร้อยหยวน เขาให้จางเอ้อร์เฉวียนไปเรียกเงินจากสวีกั๋วจวินหนึ่งร้อยห้าสิบหยวน
คนบนเขาที่ส่งข่าวให้นายพราน ไม่ได้ส่งให้ฟรี ๆ หรอก เมื่อแจ้งข่าวให้นายพราน แล้วนายพรานล่าเหยื่อได้ คนส่งข่าวก็ต้องได้ส่วนแบ่ง
ส่วนแบ่งนี้ต้องตกลงกันให้เรียบร้อย ปกติจะอยู่ที่หนึ่งถึงสองส่วนจากมูลค่ารวมของเหยื่อ ส่วนจะได้เท่าไรแน่ ก็ขึ้นอยู่กับว่าทั้งสองฝ่ายจะเจรจากันอย่างไร
ถ้าขายเป็นเงินไม่ได้ ก็แบ่งเนื้อกัน
หมีดำตัวหนึ่งมีมูลค่ารวมราวหนึ่งพันหยวน ราคาที่หลิวหย่งเรียกจึงไม่ได้สูงอะไรนัก
เขาคิดไว้ว่า ถึงตอนนั้นต่อให้ให้เงินพี่สี่ไปหนึ่งร้อยหยวน ตัวเองก็ยังเหลืออีกตั้งห้าสิบไม่ใช่หรือ!
แต่เรื่องนี้มีเงื่อนไขอยู่อย่างหนึ่ง นั่นคือสวีกั๋วจวินต้องล่าหมีดำได้ก่อน และขายดีหมีออกไปแล้วถึงจะจ่ายเงินให้เขา
แต่หลิวหย่งไม่อยากรอนานขนาดนั้นแน่ เขาอยากได้เงินให้เร็วที่สุด
เพราะอย่างนั้นหลิวหย่งจึงกำชับจางเอ้อร์เฉวียนว่า ต้องเอาเงินสด และเอาเงินกลับมาให้ได้เดี๋ยวนั้น
จางเอ้อร์เฉวียนเองก็เป็นคนเจ้าเล่ห์อยู่ไม่น้อย อย่างว่าแหละ คนเล่นพนันจะมีสักกี่คนที่ซื่อสัตย์ เขากะพริบตาปริบ ๆ แสดงว่ารู้เรื่อง