สวีกั๋วจวินมาถึงสหกรณ์ แล้วพอถามราคา ก็ถึงกับตกใจเสียเอง
กางเกงยางกันน้ำแบบสั้นยาวแค่ครึ่งเอว ราคาตัวละ 8 หยวน ส่วนแบบยาวถึงรักแร้ มีผ้าคลุมทั้งหน้าอกและแผ่นหลัง ราคาตัวละ 12 หยวน ราคาแพงเอาเรื่องจริง ๆ
ในยุคนี้ ยางถือเป็นยุทธปัจจัยสำคัญ มีผลิตในประเทศเพียงเล็กน้อย ส่วนใหญ่ต้องนำเข้าจากต่างประเทศ ราคาจึงสูงลิ่ว
คิดเสียว่าซื้อครั้งเดียว อีกอย่าง กางเกงยางกันน้ำสมัยนี้ก็มีคุณภาพดีมาก ตัวหนึ่งอย่างน้อยก็ใส่ได้หลายปี สวีกั๋วจวินกัดฟันซื้อแบบขายาวมาสามตัว
แม้ฤดูหนาวจะไม่ต้องลงไปจับกบป่าในน้ำลึก แต่กางเกงแบบขายาวนี้ยังใส่ลงไปหาปลาในบึงช่วงหน้าร้อนได้ ใช้ประโยชน์ได้เหมือนกัน
ยังดีที่จ้าวกุ้ยเซิงให้เงินค่าริมฝีปากกวางกับหางกวางมา 15 หยวน บวกกับเงิน 20 หยวนที่หวังฉิงให้มา และเงินที่สวีกั๋วจวินมีติดตัวอยู่ ก็พอซื้อกางเกงยางกันน้ำสามตัวได้อย่างเฉียดฉิว
ซื้อกางเกงเสร็จ ในกระเป๋าของสวีกั๋วจวินก็เหลือเงินอยู่สามหยวนกว่า ๆ
พอเดินออกจากร้าน เขาก็เห็นว่าสหกรณ์มีแอปเปิลกั๋วกวงสด ๆ ขายอยู่ด้วย
รสชาติของแอปเปิลกั๋วกวงในยุคนี้ยังดีมาก ที่สำคัญคือแทบไม่มีแอปเปิลพันธุ์ไหนอร่อยไปกว่านี้แล้ว
สหกรณ์ในเมืองเล็ก ๆ อย่างที่สวีกั๋วจวินอยู่ โดยทั่วไปมีแอปเปิลขายแค่สองชนิด ชนิดที่เห็นบ่อยที่สุดก็คือกั๋วกวงลูกเล็กสีเขียวอมฟ้า
อีกชนิดหนึ่ง คนตะวันออกเฉียงเหนือเรียกว่าหวงหยวนส่วย แอปเปิลชนิดนั้นมีสีเหลืองทอง อร่อยจริง ๆ
แต่ทุกครั้งที่นำมาขายก็มีไม่มาก คนทั่วไปแทบไม่มีโอกาสได้เห็น ส่วนที่พอจะซื้อได้ก็มีแต่กั๋วกวง