เมื่อเห็นคนมุงดูเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ถึงขั้นมีอยู่หลายคนที่เริ่มกระตือรือร้น อยากเข้ามาถามราคา
อู๋เหล่าเอ้อร์ไม่ได้รู้สึกดีกับคนพวกนี้เท่าไรนัก เมื่อก่อนตอนเขาล่าสัตว์ได้แล้วเอามาขายที่นี่ ก็มีคนเข้ามาถามราคาเหมือนกัน
แต่คนประเภทนี้ส่วนใหญ่เอาแต่ต่อปากต่อคำ พอต่อราคาไปพักใหญ่ สุดท้ายก็อ้างว่าชิ้นนี้ใหญ่เกินไปแล้วไม่ยอมซื้อบ้าง ไม่ก็รังเกียจที่มีติดกระดูก
ไป ๆ มา ๆ เขาจึงได้รู้จักกับชุยจื้อกัง
ชุยจื้อกังไม่สนเรื่องพวกนี้ เขารับเนื้อกลับไปจัดการให้เรียบร้อย หั่นเป็นชิ้นเล็ก ๆ แล้วพอขายธัญพืชก็เอาไปขายควบคู่กัน
อีกอย่าง เนื้อสัตว์ย่อมทำกำไรได้มากกว่าธัญพืชอยู่แล้ว!
หลังจากนั้นอู๋เหล่าเอ้อร์ล่าสัตว์ได้อะไรมา ก็เอามาส่งให้ชุยจื้อกังโดยตรง ทั้งสองร่วมมือกันมาโดยตลอดอย่างราบรื่นดี
พอได้ยินชุยจื้อกังบอกว่าอยากดูอวัยวะเพศกวาง อู๋เหล่าเอ้อร์ก็พยักพเยิดไปทางสวี กั๋วจวิน
สวี กั๋วจวินล้วงห่อกระดาษหนังสือพิมพ์ออกมาจากกระเป๋าสะพายที่แบกอยู่
ห่อกระดาษหนังสือพิมพ์ยาวกว่าครึ่งเมตร!
นี่เป็นของกวางตัวผู้โตเต็มวัยที่ร่างกายกำลังแข็งแรงเต็มที่ อวัยวะที่เพิ่งตัดออกมานั้นยาวถึงครึ่งเมตรเต็ม ๆ
ในห่อนี้ไม่ได้มีแค่อวัยวะเพศกวางเท่านั้น ยังมีลูกอัณฑะอีกสองลูกกับไตอีกสองข้าง นับเป็นชุดสามชิ้นครบครัน
สวี กั๋วจวินแกะห่อหนังสือพิมพ์ออก ทันใดนั้นเสียงอุทานก็ดังขึ้นรอบด้าน
“โธ่เอ๊ย ของเจ้ากวางตัวผู้ใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอ? แทบจะพอ ๆ กับของลาแล้วมั้ง?”
“นั่นสิ! ของลาฉันเคยกิน ก็ใหญ่กว่านี่แค่หน่อยเดียวเอง”