ที่จริงเรื่องแบบนี้ก็ไม่ใช่เรื่องแปลก คนที่หาทางซื้อขายธัญพืชได้ในยุคนี้ ย่อมต้องมีเส้นสายอยู่บ้าง
อีกอย่าง ของที่ทำกำไรจากการขายธัญพืชได้มากที่สุดก็คือธัญพืชขัดสี อย่างข้าวสารกับแป้งสาลีขาว
คนที่กินข้าวสารกับแป้งสาลีขาวไหว ย่อมอยากกินเนื้อสัตว์บ้างเหมือนกัน
แต่สวี กั๋วจวินคาดว่าราคาที่อีกฝ่ายให้คงไม่สูงนัก อย่างไรเสียเขาก็ต้องรับไปขายต่อ
พ่อค้าคนกลางไม่หากำไรจากส่วนต่าง แล้วจะทำมาหากินอะไรล่ะ?
กวางแดงตัวนี้ถ้าตัดสินตามธรรมเนียมของคนบนเขา สวี กั๋วจวินมีความดีความชอบมากกว่า ย่อมควรได้ส่วนแบ่งมากหน่อย
แต่สังคมที่ยึดถือความสัมพันธ์ ก็ให้ความสำคัญกับน้ำใจและมารยาทระหว่างผู้คน
อู๋เหล่าเอ้อร์เป็นญาติสนิทกับสวี กั๋วจวิน เขาจึงตั้งใจจะแบ่งเงินที่ขายได้คนละครึ่ง
ถึงอย่างไรอู๋เหล่าเอ้อร์ก็มีปืนคนละกระบอก ส่วนสวี กั๋วจวินก็เช่นกัน
ยิ่งไปกว่านั้น อู๋เหล่าเอ้อร์ก็อายุมากแล้ว ยังตามสวี กั๋วจวินวิ่งวุ่นมาทั้งวัน หลังล่ากวางแดงได้ ก็ช่วยขนของไม่น้อย
แบ่งกันแบบนี้จึงไม่มีปัญหาอะไร
สวี กั๋วจวินยังมีนิสัยเสียอยู่อย่างหนึ่ง นั่นคือชอบคนพูดดีด้วย แต่ไม่ชอบคนแข็งกร้าวใส่
อู๋เหล่าเอ้อร์ให้เกียรติสวี กั๋วจวินมาก มองเขาเป็นเหมือนลูกหลานในบ้าน
สวี กั๋วจวินเองก็เคารพอู๋เหล่าเอ้อร์ในฐานะผู้ใหญ่
เวลาล่วงเลยไปมากแล้ว พอกินข้าวเสร็จ ทุกคนก็เข้านอน
วันนี้สวี อิ่งตัวน้อยอ้อนสวี กั๋วจวินไม่เลิก ยืนกรานว่าจะให้เขากอดนอน
สวี กั๋วจวินก็เต็มใจตามใจเด็กคนนี้อยู่แล้ว ชาติก่อนเขาติดค้างเธอไว้มาก ชาตินี้จึงอยากทำทุกอย่างเท่าที่ทำได้เพื่อให้เธอสมหวัง