ชั่งเนื้อกวางเสร็จแล้ว ชุยจื้อกังก็ไปขอเงินจากภรรยามา 573 หยวน
ชุยจื้อกังเพิ่งหยิบเงินออกมา อู๋เหล่าเอ้อร์ก็เข้ามาคว้าไปไว้ในมือทันที ภาพนั้นทำให้สวี กั๋วจวินชะงักไปเล็กน้อย
น้ารองของเขาไม่น่าจะเป็นคนไม่มีความลึกซึ้งอะไรแบบนั้นนี่นา
อู๋เหล่าเอ้อร์นับธนบัตรสิบหยวนยี่สิบใบอย่างรวดเร็ว แล้วเก็บเงิน 200 หยวนใส่กระเป๋าตัวเอง
จากนั้นก็ยัดเงินที่เหลืออีก 373 หยวนใส่มือสวี กั๋วจวินรวดเดียว
“น้องสาม นี่ของเอ็ง”
เมื่อครู่อู๋เหล่าเอ้อร์นับเงิน สวี กั๋วจวินเห็นชัดเจนว่าแบ่งแบบนี้ไม่ถูกต้อง
เขาจึงดันเงินกลับไป
“น้ารอง แบ่งแบบนี้ไม่ถูกหรือเปล่า? เราสองคนแบ่งกันคนละครึ่งก็ได้ น้าทำแบบนี้ทำไมล่ะ?”
อู๋เหล่าเอ้อร์โบกมือ
“น้องสาม น้ารองไม่ใช่คนหน้าหนาแบบนั้นหรอก”
“ถ้าไม่ได้เอ็ง น้ารองคงล่ากวางตัวใหญ่ตัวนี้ไม่ได้”
“ต่อให้ล่าได้ ก็ยังมีฝูงหมาป่าจ้องอยู่ตั้งมากมาย น้ารองคงเอามันกลับมาไม่ได้หรอก เผลอ ๆ ยังต้องบาดเจ็บด้วยซ้ำ”
“ที่ล่ากวางตัวนี้ได้ ผลงานของเอ็งมากกว่าน้ารองตั้งเยอะ น้ารองเอาแค่ 200 หยวนก็มากพอแล้ว”
สวี กั๋วจวินกำลังจะเถียงกับเขาอีกสักสองคำ อย่างไรเสียกวางตัวใหญ่ตัวนี้ขายได้เกือบ 600 หยวน เงิน 200 หยวนก็เพิ่งแค่หนึ่งในสามเท่านั้น
แต่อู๋เหล่าเอ้อร์ถลึงตาใส่
“อะไร? น้องสามไม่ไว้หน้าน้ารองหรือไง? แถวนี้มีคนตั้งมากมาย มีอะไรค่อยกลับไปคุยกันที่บ้าน”