เห็นท่าว่าจี้อีซูกำลังจะหยิบใบตรวจขึ้นมา
ถึงแม้เจียงหนานจะไม่กลัวว่าเธอจะรู้เรื่องที่ตัวเองตั้งครรภ์ แต่ใจก็อดที่จะแขวนค้างขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
เธออยากรู้ว่าจี้อีซูเห็นผลตรวจแล้วจะทำหน้าอย่างไร
แต่จี้อีซูหยิบใบตรวจขึ้นมา ยืนตัวตรง
กำลังจะพลิกใบตรวจดูเนื้อหาด้านหน้า
เซียวเป่ยสวินก็ยื่นมือไปช่วงชิงใบตรวจนั้นมา
“พี่เป่ยสวิน”
จี้อีซูเงยหน้ามองเขา แล้วเรียกเสียงเบา
เซียวเป่ยสวินยัดใบตรวจใส่มือเจียงหนาน แล้วเพียงแค่ทำเสียงตอบรับเบาๆ
ไม่แม้แต่จะมองจี้อีซูตรงๆ สักครั้ง
เจียงหนานที่ใจแขวนค้างอยู่ก็พลันโล่งลงอย่างแรง
เมื่อกี้มัน...
เสียวสันหลังจริงๆ
“พี่เป่ยสวิน ใบตรวจนี้ของใครกัน? พวกคุณมีใครไม่สบายหรือเปล่า?”
จี้อีซูถามต่อ สายตาจ้องเขม็งไปที่ใบตรวจในมือเจียงหนาน
เจียงหนานพับมันเบาๆ
“ก็แน่นอนว่าเป็นใบตรวจของฉันสิ”
จี้อีซูก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว: “คุณหนูเจียงไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า? ฉันจะได้บอกทางโรงพยาบาลให้ช่วยตรวจผลให้คุณอย่างละเอียด”
“ไม่มีอะไร แค่ตรวจร่างกายตามปกติเท่านั้นเอง”
จี้อีซูจะเชื่อได้อย่างไร
สายตาที่คลางแคลงใจกวาดไปมาระหว่างเธอกับเซียวเป่ยสวินหลายรอบ
เซียวเป่ยสวินขมวดคิ้วมุ่นอย่างเฉียบขาด “คุณมาทำงาน?”
จี้อีซูรู้สึกว่าสายตาเขาแข็งกร้าวมาก พูดหลุดปากออกไปโดยไม่ทันคิด:
“เปล่า ฉันมาหาของ”
“เมื่อวานตอนออกจากโรงพยาบาล ทำของสำคัญตกไว้ที่นี่ แค่ไม่คิดว่าจะมาเจอพี่เป่ยสวินมาทำตรวจกับคุณหนูเจียงพอดี”
พวกเขาสองคนมีอะไรกันแน่?
จี้อีซูเต็มไปด้วยความระแวงสงสัย
แทบอยากจะรู้ให้กระจ่างตอนนี้เลย
เซียวเป่ยสวินตอบรับเบาๆ
เหลือบมองเจียงหนานแวบหนึ่ง แล้วจะพาเธอออกไป
เจียงหนานยกมุมปากขึ้นอย่างท้าทาย ยิ้มให้จี้อีซู: “คุณหนูจี้ แล้วเจอกัน”
“พี่เป่ยสวิน พวกคุณจะรีบไปแล้วหรือ?”
จี้อีซูถามอย่างไม่ยอมแพ้ มือทั้งสองข้างกำแน่นเป็นหมัดโดยไม่รู้ตัว
เซียวเป่ยสวินเดินไปสองสามก้าวแล้วหยุดลง หันข้างช้าๆ:
“ตรวจเสร็จไม่กลับ จะอยู่รวมกลุ่มกันที่โรงพยาบาลหรือไง?”
เจียงหนานหลุดขำออกมาทันที
ปากจัดจริงๆ เลย
เธอเก็บยิ้มไว้ไม่อยู่
สีหน้าจี้อีซูเปลี่ยนเป็นเขียวปั๊ดสลับม่วง
คำพูดของเซียวเป่ยสวินเหมือนกำลังถามเธอว่าบ้าหรือเปล่า