คนที่มาคือเซียวเป่ยสวิน
แต่ที่เดินมาด้วยกันนั้นยังมีจี้อีซู
สองคนยืนคู่กัน ฝ่ายชายหล่อเหลามีบุคลิกสุขุมเยือกเย็น ฝ่ายหญิงสดใสน่ารัก
เข้าคู่กันเสียเหลือเกิน
เจียงหนานรู้สึกหนักอึ้งในอก นี่ไม่ใช่เรื่องดีแน่
"คุณยายเซียว..."
จี้อีซูเดินเข้ามาหาคุณยายเซียวอย่างกระตือรือร้น น้ำเสียงหวานเจี๊ยบ
เซียวเป่ยสวินเดินก้าวยาวเข้ามา
เซียวจื่อเฉียนรีบเอ่ยทัก "ลุงสาม อีซู พวกคุณกลับมาแล้ว พอดีกำลังพูดถึงพวกคุณอยู่พอดี"
"พูดถึงเราอะไรหรือ เรื่องอะไร? อย่าบอกนะว่าเหมือนเมื่อก่อน แกล้งฉันตลอดเลยนะ" จี้อีซูย่อตัวลงนั่งข้างหน้าคุณยายเซียว ยิ้มพลางหันไปหยอกเซียวจื่อเฉียน
เวลายิ้ม เธอมีลักยิ้มสองข้างที่แก้ม ตาหยีเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว น่ารักมีชีวิตชีวาจริง ๆ
เซียวจื่อเฉียนทำเสียง "เชอะ" "พูดจาเหลวไหลทั้งนั้น คุณยายคิดถึงเธอต่างหากล่ะ"
สองคนทักทายกันอย่างสนิทสนม ยิ่งทำให้เจียงหนานดูเกินจำเป็น
แต่เธอไม่แคร์อยู่แล้ว
เซียวเป่ยสวินเดินผ่านเธอไป ชุดสูทเสียดสีกับแขนขาวเนียนของเธอ ราวกับความร้อนจากตัวเขาจะแผดเผาลงมา
"คุณชายสาม"
เจียงหนานเงยหน้ามองเขา เอ่ยเรียกเสียงเบา
เซียวเป่ยสวินนั่งลงบนโซฟาทางซ้ายของคุณยายเซียว สายตามองมาทางเธอ แววตาคมเข้มราวเหวลึกจนมองไม่เห็นก้นบึ้ง เผยความมืดทึบที่ยากจะหยั่งถึง
แค่ตอบรับ "อืม" เรียบ ๆ ก็ละสายตาไปทางอื่น
ราวกับว่า...พวกเขาไม่สนิทกันเลย
เจียงหนานด่าไอ้หมาแก่ในใจ
ตอนทำเรื่องแบบนั้น เขาดุเดือดสุดขีดจะตาย
เสียงคุณยายเซียวที่ฟังดูมีความสุขดังขึ้น "ในที่สุดพวกเธอก็มาเสียที จื่อเฉียนเพิ่งพูดถึงเธออยู่เมื่อกี้"