เธอดิ้นรนอย่างสุดแรง มือก็ฟาดไปที่หน้าของอีกฝ่ายโดยไม่ทันตั้งตัว
อีกฝ่ายจึงปล่อยมือออก มองเธออย่างไม่อยากเชื่อ "เธอตีฉันเหรอ?"
เจียงหนานเงยหน้าขึ้น สบเข้ากับดวงตาที่แฝงความโกรธเล็กน้อย ความคิดในใจกลายเป็นความจริง
เป็นเซียวจื่อเฉียนจริงๆ ด้วย
กลิ่นน้ำหอมที่คุ้นเคย เจียงหนานได้กลิ่นก็นึกถึงเขา
เมื่อก่อนเธอชอบกลิ่นหอมละมุนแบบนี้ แต่ตอนนี้กลับรู้สึกว่าเหม็นจนเกินไป
"เธอบ้าไปแล้วเหรอ?"
เจียงหนานสีหน้าเย็นชา "อยากดูไหมว่าเมื่อกี้เธอกำลังทำอะไรอยู่!"
"จะให้ฉันโทษตัวเองเหรอ? ฉันโทรหาเธอก็ไม่รับ วีแชทก็ไม่ตอบ อยากชวนเธอกินข้าวยังยากยิ่งกว่าขึ้นสวรรค์"
เซียวจื่อเฉียนกดเสียงที่แฝงความโกรธไว้ "ถ้าฉันไม่ทำแบบนี้ จะได้เจอเธอไหม!"
เจียงหนานสายตาเย็นเยียบ เปิดปากเยาะเย้ย "คุณเซียวอยากได้ผู้หญิงที่วิ่งวนอยู่รอบตัวคุณ ก็ควรคิดให้ดีๆ ฉันไม่ใช่ตุ๊กตา ฉันไม่สามารถดูแลอารมณ์คุณได้ตลอดเวลาหรอกนะ!"
อารมณ์ของเจียงหนานไม่เคยแสดงออกมาบนใบหน้า แต่สายตาของเธอก็เพียงพอให้เซียวจื่อเฉียนรู้ว่าเธอโกรธ
"เปล่า ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้น"
น้ำเสียงของเซียวจื่อเฉียนเพิ่งจะจบลง เจียงหนานก็ด่ากลับทันที "เธอไม่ใช่แค่หมายความอย่างนั้น แต่เธอคิดแบบนั้นด้วยซ้ำ"
เซียวจื่อเฉียนถูกคำพูดแหลมคมของเธอแทงเข้า จึงเสียการควบคุมเล็กน้อย "ขนาดสิทธิ์ที่จะเจอเธอฉันยังไม่มีเลยเหรอ?"
"เราเป็นคู่หมั้นกัน อีกไม่กี่วันก็จะหมั้นแล้ว ช่วงนี้เราแทบไม่ได้เจอกันเลย เธอคิดว่ามันปกติเหรอ?"
สายตาอันเฉียบคมของเซียวจื่อเฉียนจ้องเธอ แล้วหรี่ตาสอดส่าย "หรือว่าเธอยังเหมือนเมื่อก่อน แค่หลอกฉัน ที่จริงเธอไม่อยากหมั้นเลยสักนิด!"