"ขอโทษ?"
จี้อีซูหน้าน้ำเงิน มือที่ห้อยข้างตัวกำแน่น ยิ้มอย่างฝืนๆ "คุณเจียง ฉันแค่พูดไม่ดีเอง ไม่ได้ตั้งใจสักหน่อย คุณไม่ต้องขนาดนี้ก็ได้นะ?"
"นี่มันมารยาทพื้นฐานนะคะ" เจียงหนานยิ้มบางๆ แสร้งทำเป็นไม่เห็นความอับอายของเธอ
เซียวจื่อเฉียนตะลึงไปสองสามวินาที พยายามขอร้อง "หนานหนาน อีซูเป็นคนตรงไปตรงมา เธอไม่ได้ตั้งใจพูดแบบนั้น เธออย่าถือสาเลย"
คุณยายเซียวขมวดคิ้วนิ่ง หน้าเคร่งลง
คิดว่านี่เป็นคุณหนูที่รู้จักกาลเทศะ อ่อนโยน เอาแต่ใจ และรู้จักมารยาท แต่ตอนนี้ดูเหมือนจะไม่ใช่แบบนั้นเลย
เจียงหนานไม่สนใจว่าคนอื่นจะคิดยังไง ยังคงยิ้มเร่งถามประโยคเดิม "คุณจี๋ไม่ยอมเหรอ? หรือคิดว่าตัวเองไม่ผิด?"
จี้อีซูทำหน้ายากลำบาก "ฉันแค่คิดว่าเรื่องมันไม่ได้รุนแรงขนาดนั้น คุณเจียง คุณอ่อนไหวไปหรือเปล่า?"
"หนานหนาน เรื่องเล็กๆ แค่นี้เอง เธอก็อย่าไปจู้จี้กับมันเลย" เซียวจื่อเฉียนดึงชายเสื้อ
เจียงหนานจ้องเย็นชา "งั้นแปลว่าพูดตามหลักการก็เป็นฉันผิดงั้นสิ?"
"ถูกใส่ร้ายยังไงก็เรียกร้องความบริสุทธิ์ไม่ได้ ได้แต่ทำใจยอมรับ? เซียวจื่อเฉียน ฉันว่าเราไม่จำเป็นต้องหมั้นกันอีกแล้วล่ะ"
คุณยายเซียวทนไม่ไหว "บ้าไปแล้ว! พูดไม่หมั้นก็ไม่หมั้นเลยได้ยังไง!"
เจียงหนานเป็นครั้งแรกที่เห็นเธอทำหน้าดุใส่ตัวเอง
ดูท่าแล้วรักจี้อีซูมากจริงๆ
จี้อีซูแอบยิ้มมุมปากอย่างพอใจ แล้วรีบทำเป็นคนดี "คุณยายเซียวอย่าเพิ่งโกรธเลย หนูผิดเอง"