เสียงเรียกดังขึ้นเพียงครึ่งเสียง สายก็เชื่อมต่อทันที
“สวัสดีค่ะ ที่นี่คือศูนย์รับแจ้งเบาะแสของหน่วยงานความมั่นคงแห่งชาติ ไม่ทราบว่าคุณต้องการแจ้งเรื่องอะไรคะ?” น้ำเสียงของเจ้าหน้าที่รับแจ้งเหตุสุขุมและฉะฉาน เปี่ยมด้วยความเป็นมืออาชีพอย่างยิ่ง
เฉินนั่วกลืนน้ำลาย ฝืนกดความสั่นเครือในลำคอ พยายามทำให้น้ำเสียงฟังดูสงบนิ่งที่สุด
“ผมชื่อเฉินนั่ว เลขประจำตัวประชาชน 420111… ตอนนี้ผมอยู่ห้อง 302 อพาร์ตเมนต์เกาเฟิง ถนนกวนซาน เขตหงซาน เมืองเจียงเฉิง”
“คุณเฉิน สวัสดีค่ะ เรากำลังบันทึกข้อมูล กรุณาแจ้งต่อได้เลยค่ะ”
“ผมมีข้อมูลแจ้งเตือนล่วงหน้าสามเรื่อง ซึ่งเกี่ยวข้องกับความมั่นคงด้านกลาโหม ภัยพิบัติทางธรณีวิทยาตามธรรมชาติ และห้องปฏิบัติการฟิสิกส์แห่งชาติ”
เฉินนั่วจ้องกระแสข้อมูลที่ลอยอยู่ตรงหน้า อ่านออกมาทีละคำ
“เรื่องแรกจะเกิดขึ้นในอีก 2 ชั่วโมง 4 นาที”
“เวลา 11 นาฬิกา 4 นาที 12 วินาที บนน่านฟ้าเหนือมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตก ดาวเทียมลาดตระเวนต่างประเทศ ยูเอสเอ-290 จะปรับทิศทางเล็กน้อย ตอนนี้ผมจะบอกรหัสจับมือควบคุมระดับพื้นฐานของมัน มีทั้งหมด 128 บิต”
ปลายสายเงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะมีเสียงกดแป้นเบา ๆ ดังแว่วมา
“คุณคะ กรุณารอสักครู่ สายถูกโอนไปยังช่องทางลับระดับสองแล้วค่ะ” น้ำเสียงเจ้าหน้าที่รับแจ้งเหตุเคร่งขรึมขึ้นอย่างเห็นได้ชัด “กรุณาอ่านช้า ๆ นะคะ”
“เอเจ็ดเอฟเก้า, สี่ดีศูนย์สอง, แปดแปดหนึ่งซี, บีศูนย์ศูนย์สี่…”
เฉินนั่วอ่านช้ามาก ทุกครั้งที่อ่านครบสี่ตัวอักษร หัวใจก็พลันกระตุกแรงตามไปด้วย
การแจ้งรหัสชุดนี้ออกไป หมายความว่าชีวิตคนธรรมดาอันสงบสุขของเขาจะสิ้นสุดลงในวินาทีนี้
แต่เขาไม่หยุด จนกระทั่งอ่านตัวอักษรตัวสุดท้ายจบ
“คุณเฉินนั่ว เราบันทึกข้อมูลครบถ้วนแล้วค่ะ อีกสองเรื่อง…”
“เรื่องที่สองจะเกิดตอน 14 นาฬิกา 32 นาที ส่วนเรื่องที่สามตอน 19 นาฬิกา 15 นาที” เฉินนั่วสูดหายใจลึก ฝ่ามือชุ่มไปด้วยเหงื่อเหนียวเหนอะ “ก่อนจะยืนยันเรื่องแรก ต่อให้ผมพูดมากกว่านี้ พวกคุณก็คิดว่าเป็นเรื่องล้อเล่นอยู่ดี”
“ผมอยู่ในอพาร์ตเมนต์ ไม่ไปไหนทั้งนั้น”
“หลัง 11 นาฬิกา 4 นาที ขอให้ส่งคนที่มีอำนาจตัดสินใจมาพบผม”
พูดจบ เฉินนั่วก็ตัดสายทันที
โทรศัพท์หลุดจากมือ ตกลงบนโต๊ะดังตุบ
เฉินนั่วทรุดฮวบลงบนเก้าอี้ราวกับหมดเรี่ยวแรง ขาทั้งสองข้างสั่นเล็กน้อยอย่างห้ามไม่อยู่
เขามองบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปถังหนึ่งตรงมุมห้องที่เย็นชืดไปแล้ว ก่อนยกมือสั่นเทาขึ้นมาถูใบหน้าที่ชุ่มเหงื่อเย็นอย่างแรง
ห้องบัญชาการ ศูนย์ความมั่นคงแห่งชาติมณฑล
ช่องลมของเครื่องปรับอากาศส่วนกลางส่งเสียงลมต่ำ ๆ จอขนาดใหญ่แสดงข้อมูลตรวจตราแนวป้องกันลับสำคัญทั่วทั้งมณฑลที่กะพริบไม่หยุด
จ้าวเจิ้นกั๋ว หัวหน้ากองปฏิบัติการสืบสวนพิเศษ ถือกระบอกน้ำเคลือบ มือขมวดคิ้วจนเป็นปม
“พูดอีกครั้ง แหล่งข่าวมาจากไหน?”
หัวหน้าฝ่ายข้อมูลฝั่งตรงข้ามมีสีหน้าประหลาดอย่างยิ่ง มือกำเอกสารด่วนสีแดงที่เพิ่งส่งมาถึง “หมายเลขท้องถิ่นเมืองเจียงเฉิง เจ้าของชื่อเฉินนั่ว อายุ 25 ปี เป็นเจ้าหน้าที่ดูแลระบบห้องเซิร์ฟเวอร์ของบริษัทซอฟต์แวร์เอกชนในพื้นที่ ไม่มีประวัติพำนักในต่างประเทศ ไม่เคยเข้าถึงข้อมูลลับ เครือข่ายสังคมเรียบง่ายจนเห็นปรุโปร่งตั้งแต่แรกเห็น”
จ้าวเจิ้นกั๋วมองนาฬิกาดิจิทัลบนผนัง
10 นาฬิกา 40 นาที
“ทางฐานควบคุมและตรวจวัดของกองกำลังสนับสนุนทางยุทธศาสตร์ว่าอย่างไร?”
“ผู้รับผิดชอบด้านเทคนิคของสถานีควบคุมส่วนกลางเพิ่งแจ้งผ่านเครือข่ายภายในครับ” ลูกกระเดือกของหัวหน้าฝ่ายข้อมูลขยับขึ้นลง “รูปแบบตรวจสอบรหัส 128 บิตชุดนั้นตรงกับลักษณะชุดคำสั่งของเพนตากอนทุกประการ แต่ผู้เชี่ยวชาญของสถานีควบคุมเห็นว่าเป็นไปไม่ได้เด็ดขาด นี่คือคำสั่งปรับวงโคจรลับสุดยอดของฝ่ายศัตรู ซึ่งเปลี่ยนทุก 24 ชั่วโมงและเข้ารหัสตลอดเส้นทางด้วยรหัสสุ่มควอนตัม แม้แต่สถานีรับสัญญาณขาลงที่ฮาวายของพวกเขาเองก็ยังได้รับแพ็กเกจข้อมูลก่อนเปลี่ยนวงโคจรเพียง 5 นาทีเท่านั้น”
จ้าวเจิ้นกั๋ววางกระบอกน้ำในมือลงบนโต๊ะอย่างแรง
“เด็กหนุ่มที่วัน ๆ ซ่อมคอมพิวเตอร์ในห้องเซิร์ฟเวอร์ ได้รหัสปรับวงโคจรระดับสูงสุดของดาวเทียมลาดตระเวนกองทัพสหรัฐฯ ล่วงหน้ากว่าสองชั่วโมงอย่างนั้นหรือ?”
“หัวหน้าครับ จะเป็นไปได้ไหมว่าเครือข่ายข่าวกรองต่างชาติปล่อยเหยื่อล่อมาโดยเจตนา หวังใช้มีดฆ่าคนหรือทดสอบระบบรับมือของเรา?”
“ไม่ว่าจะเป็นเหยื่อล่อหรือกับดัก ก็ต้องควบคุมตัวเขาไว้ก่อน” จ้าวเจิ้นกั๋วคว้าเสื้อแจ็กเก็ตเครื่องแบบ “ให้หน่วยปฏิบัติการสืบสวนพิเศษชุดสองไปในชุดพลเรือน เอากล่องตัดสัญญาณทุกย่านความถี่ไปด้วย ก่อนจะตรวจสอบเรื่องนี้ให้ชัด อย่าให้สถานีตำรวจท้องที่รู้เรื่อง และอย่าทำให้ชาวบ้านแถวนั้นแตกตื่น”
“รับทราบครับ!”
10 นาฬิกา 50 นาที
หน้าห้อง 302 อพาร์ตเมนต์เกาเฟิง มีเสียงเคาะประตูสั้น ๆ สองครั้ง
เฉินนั่วในห้องสะดุ้งทั้งตัว ลุกพรวดจากโซฟาราวกับถูกไฟช็อต
“ใคร?”
ไม่มีเสียงตอบจากนอกประตู ลูกบิดถูกกดลงอย่างไร้เสียงด้วยเครื่องมือเฉพาะทาง
ชายวัยกลางคนร่างกำยำสองคนในเสื้อแจ็กเก็ตสีเข้มก้าวเข้ามาอย่างรวดเร็ว คนที่อยู่ข้างหน้าหันกลับไปปิดประตูตามหลัง
ชายคนหน้าแสดงบัตรประจำตัวที่มีตราประจำชาติ สีหน้าเย็นชา เอียงตัวเล็กน้อยอยู่ในท่าระวังพร้อมรับมือเหตุไม่คาดคิดได้ทุกเมื่อ
“หน่วยงานความมั่นคงแห่งชาติ หลิวยี่ คุณเฉินนั่ว กรุณานั่งอยู่ที่เดิม อย่าขยับโดยไม่จำเป็น”
เฉินนั่วเห็นเค้าโครงซองปืนที่นูนขึ้นมาเล็กน้อยตรงเอวอีกฝ่าย จึงแข็งทื่อนั่งกลับลงบนโซฟาผ้าบุเก่าคร่ำ
“ผม… ผมไม่ได้ขยับ” เฉินนั่วพูดเสียงเบา สั่นจนฟังออกชัดเจน
เจ้าหน้าที่อีกคนวางอุปกรณ์สีดำขนาดเท่ากระเป๋าเดินทางลงกลางโต๊ะชาอย่างคล่องแคล่ว แล้วกดสวิตช์สีแดง
เสียงหึ่งเบา ๆ ดังขึ้น
สัญญาณไร้สายในห้องดับลงทั้งหมดทันที มุมขวาบนของหน้าจอโทรศัพท์กลายเป็นวงกลมโปร่ง ไม่มีสัญญาณโดยสิ้นเชิง
ทว่าแผงหน้าจอสีฟ้าอ่อนในมุมมองของเฉินนั่วยังคงลอยอยู่กลางอากาศ ตัวเลขนับถอยหลังเดินหน้าอย่างเย็นชา: 166 ชั่วโมง 13 นาที 22 วินาที
หลิวยี่ลากเก้าอี้พลาสติกมานั่งตรงข้ามเฉินนั่ว ดวงตาคมกริบจับสังเกตทุกสีหน้าเล็ก ๆ ของชายหนุ่ม
เดิมทีเขาคิดว่าจะได้พบสายลับเจนสนามเลือดเย็น หรือไม่ก็คนคลุ้มคลั่งหวาดระแวงจนเสียสติ
แต่คนที่นั่งอยู่ตรงข้ามกลับเป็นเพียงชายหนุ่มธรรมดา สวมเสื้อฮู้ดทั่วไป ใบหน้าซีดขาว ฝ่ามือยังสั่นเล็กน้อย
“คุณเฉิน รหัสพวกนั้นมาจากไหน?” น้ำเสียงของหลิวยี่กดดันอย่างหนัก
เฉินนั่วยกแก้วน้ำขึ้นจิบเล็กน้อย น้ำเย็นไหลผ่านลำคอ ช่วยข่มหัวใจที่เต้นรัวให้สงบลงได้บ้าง
“คุณตำรวจหลิว เหลืออีก 9 นาที” เฉินนั่วเหลือบมองนาฬิกาบนผนัง แล้วบังคับตัวเองให้สบตาอีกฝ่าย “ตอนนี้ผมพูดอะไรพวกคุณก็ไม่เชื่อ รอดูประกาศจากสถานีควบคุมส่วนกลางตอน 11 นาฬิกา 4 นาที 12 วินาทีเถอะ”
หลิวยี่ไม่ซักต่อ เพียงกดหูฟังไว้ เงียบสนิทอย่างที่สุด
ในห้องแคบ ๆ เหลือเพียงเสียงเข็มวินาทีของนาฬิกาเดินดังแกร๊ก ๆ
11 นาฬิกา 3 นาที
11 นาฬิกา 4 นาทีตรง
ลมหายใจของหลิวยี่ค่อย ๆ ช้าลงโดยไม่รู้ตัว
11 นาฬิกา 4 นาที 10 วินาที
หัวใจของเฉินนั่วแทบเต้นขึ้นมาจุกคอ เขากัดฟันแน่น ทั้งร่างสั่นเล็กน้อยจากอะดรีนาลีนที่หลั่งออกมา
11 นาฬิกา 4 นาที 12 วินาที
ชั่วพริบตา หูฟังนำเสียงผ่านกระดูกในหูของหลิวยี่พลันส่งเสียงหวีดแหลมสนั่น!
จากนั้นเสียงของจ้าวเจิ้นกั๋วก็ดังขึ้น
“หลิวยี่! ต้องคุ้มครองเฉินนั่วให้ปลอดภัยอย่างเด็ดขาด ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม!”
“สถานีควบคุมส่วนกลางตรวจจับสัญญาณโทรมาตรควบคุมวงโคจรของยูเอสเอ-290 ได้จากเรดาร์เฝ้าติดตามวัตถุอวกาศ! รหัสตรวจสอบขาลงตรงกันทุกตัว ไม่มีคลาดแม้แต่วินาทีเดียว!”
“กองบัญชาการใหญ่เข้าควบคุมอำนาจสั่งการโดยตรงแล้ว! ยกระดับการตอบสนองฉุกเฉินสูงสุด!”
กล้ามเนื้อบนใบหน้าของหลิวยี่กระตุกอย่างรุนแรง เขาลุกพรวดจากเก้าอี้ มองเฉินนั่วด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
เฉินนั่วเห็นสีหน้าตื่นตะลึงของหลิวยี่ ก็ผ่อนลมหายใจขุ่นมัวในอกออกมายาว ๆ
เขารู้แล้วว่าก้าวแรกที่อันตรายที่สุด เขาเดินมาถูกทาง
“คุณตำรวจหลิว” เฉินนั่วยันเข่าลุกขึ้น แม้ขาทั้งสองข้างยังอ่อนแรงอยู่บ้าง แต่ความลังเลในแววตาก็จางหายไปแล้ว “พาผมไปพบผู้มีอำนาจตัดสินใจเถอะ เรื่องถัดไปจะเกิดตอนบ่าย”