ท่านเหยียนได้ยินคำพูดหวานของเด็กสาวก็หัวเราะชอบใจเสียงดัง "วันนี้ไม่ใช่วันเกิดของข้า ข้าเป็นวันแต่งงานของลูกชายคนเล็ก เจ้าอวยพรผิดแล้วนะ!"
เจียงจี้หยุนหรี่ตาโตแล้วพูด "เช่นนั้นหนูขออวยพรให้คุณชายน้อยครองรักกันยืนยาว มีลูกเต็มบ้านเต็มเมืองเร็วๆ นะเจ้าคะ!"
"ฮ่าๆๆ..."
"ดี ดี! เอาไก่ย่างให้อีกตัว ข้าผู้เฒ่าให้รางวัลเอง!"
เจียงจี้หยุนได้ยินว่าจะได้ไก่ย่างเป็นรางวัล ปากก็แย้มยิ้มกว้าง ไก่สมัยนี้เป็นไก่บ้านแท้ๆ รสชาติดั้งเดิม ต้องหอมน่ากินมากแน่ๆ!
"ขอบคุณท่านผู้มีพระคุณ! ขอบคุณท่านผู้มีพระคุณ!"
เจียงจี้หยุนถือหมูทอดและไก่ออกจากลานหลังจวนเหยียน ก็เจอเฮ่อเจิงกับเจิ้งอีเหรินสองคนที่รออยู่ในตรอก
"ฮึ่ม!"
เจียงจี้หยุนเห็นคนโง่สองคนนั้นก็หมุนตัวเดินไปทางตรงกันข้าม เธอไม่อยากอยู่ใกล้คนสมองไม่ดีพวกนั้น ถ้าอยู่ใกล้ไปนานๆ แล้วตัวเองติดโรคโง่มาด้วยจะทำยังไง! ยังไม่รู้ว่าจะหาพี่ชายเจอหรือเปล่า
ระหว่างนั้นหนุ่มน้อยที่เดินทัพเร่งรีบอยู่ในป่าก็จามเสียงดัง เขาคิดในใจว่าต้องเป็นน้องสาวคิดถึงเขาแน่ๆ แล้วก็ยิ้มกว้างเดินต่อไป
"เฮ้! หนูน้อย รอพี่ก่อนสิ!" เฮ่อเจิงวิ่งตามมาเรียกเจียงจี้หยุน
"ไอ้ยักษ์โง่ เรียกใคร?" เจียงจี้หยุนเบิกตากว้างมองเขาอย่างโกรธๆ
"ฉันเป็นยักษ์โง่ตรงไหน?"
"ฉันเป็นหนูน้อยตรงไหน?"
"แค๊ก! แค๊ก!" เฮ่อเจิงกระแอมแก้เก้อ
เจิ้งอีเหรินเห็นคนสองคนเถียงกันก็หัวเราะ "พวกคุณสองคนเป็นคู่ปรับกันจริงๆ เลย! น้องเล็ก ขอบคุณที่ช่วยพวกเราไว้เมื่อกี้!" เจิ้งอีเหรินเดินมาขอบคุณเจียงจี้หยุน
"ฉันไม่ได้ช่วยพวกคุณ ฉันช่วยตัวเองต่างหาก ฉันไม่อยากให้พวกเขาคิดว่าฉันเป็นพวกเดียวกับพวกคุณ ฉันยังเล็ก ยังไม่โต ยังอยากมีชีวิตอยู่ไปหาพี่ชาย!"
"หาพี่ชาย? ทำไมไม่ไปหาพ่อแม่ล่ะ?" เฮ่อเจิงถามอย่างไม่เข้าใจ
"ฉันไม่เคยเจอพ่อ ได้ยินแม่บอกว่าพ่อถูกทหารของกองทัพชาติจับไปเป็นทหารเกณฑ์ สองปีก่อนพี่ชายก็ออกไปหาพ่อ! แม่ถูกพวกญี่ปุ่นฆ่าตอนที่บุกฆ่าคนทั้งหมู่บ้านเมื่อวาน ตอนนี้ครอบครัวฉันเหลือฉันคนเดียว เพราะฉะนั้นฉันต้องไปหาพี่ชาย!"
เจิ้งอีเหรินได้ยินแบบนั้นตาก็แดงขึ้นอีกครั้ง "หนูน้อยออกไปคนเดียวแบบนี้มันอันตรายมากนะ?"
"ไม่เป็นไร! ฉันฉลาดมาก! ถ้าไม่ใช่ฉัน พวกคุณสองคนก็ถูกจับไปแล้ว พวกคุณตายฉันก็ไม่ตาย!"
"เอ่อ! หนูน้อยฉลาดจริงๆ แต่ในยุคนี้แค่ฉลาดอย่างเดียวก็อยู่ไม่ได้หรอก ต้องมีกำลังด้วย หนูยังเล็กมาก พวกมิจฉาชีพอาจจะจ้องจับ" เจิ้งอีเหรินพูดเป็นห่วง
"หนูน้อย ไปกับพวกเรามั้ย? พวกเราช่วยหนูหาพี่ชายได้นะ?" เฮ่อเจิงมองเด็กสาวขี้เล่นคนนี้
"ทำไมฉันดูพวกคุณสองคนเหมือนมิจฉาชีพจังเลย? พวกคุณอยากหลอกฉันเหรอ?" เจียงจี้หยุนมองชายหญิงคู่นี้อย่างระแวง
"ฉันชื่อเฮ่อเจิง เธอชื่อเจิ้งอีเหริน ตอนนี้พวกเราเป็นเยาวชนก้าวหน้า พาพวกเราไปหาสหายในหน่วยกองโจรได้ พวกเขาจะจัดการที่อยู่ให้หนู รอเจอพี่ชายแล้ว ให้พี่ชายมารับหนูได้มั้ย?"
"เฮ่อเจิง? เจิ้งอีเหริน?" เจียงจี้หยุนอึ้งมองคนสองคนนี้
"พวกคุณอย่าหลอกฉันล่ะ! ฉันได้ยินพวกคุณคุยกันก่อนหน้านี้แล้ว คุณแซ่เอ้อ เขาแซ่เจิ้ง ฉันไม่ใช่เด็กสามขวบแล้ว ฉันห้าขวบครึ่ง!" เจียงจี้หยุนด่าในใจ ชื่อนี้ไม่ใช่ตัวเอกของเรื่องต้นฉบับเหรอ?
เธอจำได้ว่าตอนอ่านหนังสือ ตัวเอกในเรื่องทั้งฉลาดทั้งหลักแหลม พาทีมทำผลงานยิ่งใหญ่ครั้งแล้วครั้งเล่า แต่ทำไมเธอมองคนสองคนนี้แล้วดูโง่ขนาดนั้นล่ะ?
ไม่ได้ ต้องลองเชิงดู สงสัยจะเป็นมิจฉาชีพ! ไม่งั้นจะให้มีชีวิตอยู่ไปหาคนได้ยังไง!
"พวกคุณสองคนเป็นอะไรกัน? เยาวชนก้าวหน้าทำอะไร? ฉันจะเชื่อได้ยังไงว่าพวกคุณเป็นคนดี?"
"เฮ้ย! หนูน้อยอายุไม่มากแต่ความคิดเยอะนะ ฉันแซ่เฮ่อ ไม่ใช่แซ่เจิ้ง เธอเรียกพี่ว่าเจิงพี่ ฉันเรียกอีเหริน ไม่ใช่เอ้อเหริน"
"แล้วพวกคุณรู้จักเจียงจี้หยวนมั้ย?"
เฮ่อเจิงกำลังจะถามต่อก็ได้ยินคำถามของเด็กสาว ทั้งสองคนมองหน้ากันอย่างประหลาดใจ
"หนูคงไม่ใช่น้องสาวตัวน้อยที่น่ารักและเชื่อฟังที่เจียงจี้หยวนพูดถึงบ่อยๆ ใช่ไหม?" เจิ้งอีเหรินย่อตัวลงถามเด็กสาว
เฮ่อเจิงก็มองดวงตาและปากของเด็กสาวอย่างละเอียด "ตาและปากของหนูเหมือนพี่ชายหนูมาก"
"พี่ชายฉันรักฉันมาก! เขาบอกว่าในใจเขา ฉันดีที่สุด!" เจียงจี้หยุนนึกถึงความทรงจำที่มีความสุขกับพี่ชายจากความทรงจำเพียงน้อยนิดของร่างเดิม
"หนูหนีออกมาได้ยังไง?" เฮ่อเจิงอุ้มเจียงจี้หยุนยืนขึ้น
"แม่ใช้ร่างกายบังดาบปลายปืนของพวกญี่ปุ่นให้ฉัน แม่ตาย ฉันบาดเจ็บ!" เจียงจี้หยุนพูดเสียงเบา
เจิ้งอีเหรินได้ยินว่าเธอบาดเจ็บก็รีบเข้าไปตรวจ พบว่าที่ไหล่ขวาของเด็กสาวมีแผลถูกดาบปลายปืน
"หนูทายาเองเหรอ? หนูมียาจากไหน?" เฮ่อเจิงมองเด็กสาวแล้วถามอย่างตื่นเต้น
แผลตอนนี้ไม่เลือดออกแล้ว ถึงจะยังมีน้ำเลือดแต่เลือดหยุดไหลแล้ว
เจียงจี้หยุนเหลือบตามองเขา "ไม่ทายาแล้วจะให้เลือดไหลตายเหรอ!"
"พูดกันสองคนเถียงกันไม่เลิก เราไปกันเถอะ!" เจิ้งอีเหรินมองคนสองคนที่ไม่ยอมแพ้กันแล้วปวดหัว
ตอนที่สามคนออกจากเมืองก็ถูกทหารจีนคนหนึ่งขวางไว้ "พวกคุณออกไปเมืองทำไม? เสื้อผ้าทำไมมีคราบเลือด?"
"ท่านทหาร น้องอยากกินไก่อบ แต่พวกเราไม่มีเงินซื้อ เธอก็กัดมือผมจนเลือดออก เลือดเลยกระเด็นเปื้อนเสื้อ!" เฮ่อเจิงยื่นมือที่เลือดอาบให้ทหารจีนคนนั้นดู
เจียงจี้หยุนกัดไก่อบในมือแล้วเหลือบตามองเขา จำไว้ให้ดี เจ้าหนี้ฉันไก่อบหนึ่งตัว
ทหารจีนมองเด็กสาวในอ้อมแขนที่กำลังกัดไก่อบหน้าเลอะน้ำมัน "ทำไมฉันดูหนูน้อยคนนี้คุ้นตาๆ จัง?"
เจิ้งอีเหรินอธิบาย "คนในครอบครัวเราพาน้องเข้ามาในเมืองบ่อยๆ ท่านทหารเลยคุ้นตาเจ้าค่ะ!"
"น้อง? ทำไมฉันดูไม่เหมือนเลย? ขอบัตรประชาชนออกมาดูหน่อย!" ทหารจีนอีกคนเดินเข้ามาพูด
"ไม่ได้เป็นน้องกันสักหน่อย!"
เจียงจี้หยุนถอนหายใจมองคนโง่สองคนนี้ ออกจากเมืองยังไม่ได้เลย ต้องให้เธอออกโรงเองสินะ!
"อะไรนะ?"
ทหารจีนสองคนรีบยกปืนยาวขึ้นมาอย่างระมัดระวัง
เฮ่อเจิงกับเจิ้งอีเหรินหน้าซีด เด็กคนนี้เป็นเพื่อนร่วมทีมที่พังแผนจริงๆ! เปิดเผยตัวตอนนี้คิดอยากกินกระสุนเหรอ?
"พวกเขาสองคนเป็นพ่อแม่ฉัน!"
"อะไรนะ?"
"อ้าว!"
"หา?"
"..."
เฮ่อเจิงมองเด็กน้อยหน้าละเลงน้ำมันในอ้อมแขนอย่างตกใจ เจิ้งอีเหรินเอามือปิดปากแทบอุทานออกมา
ทหารจีนสองคนมองสามคนนี้อย่างอยากรู้อยากเห็น หนึ่งในนั้นมองเจียงจี้หยุนอย่างสงสัยแล้วถาม
"แล้วทำไมพวกเขาหน้าขาวนุ่มนิ่ม แต่หนูตัวเหลืองผอมแห้งล่ะ?"
"เอ่อ! เรื่องมันยาว ขอเล่าย่อๆ พวกเขาสองคนเรียนแฟชั่นความรักอิสระของคนรุ่นใหม่ เรียกว่าอยู่ด้วยกันโดยไม่แต่งงาน แลกของรักกันเอง ยังมีอะไรอีกนะ..."
ทหารจีนสองคนกลั้นหัวเราะมองชายหนุ่มหญิงสาวหน้าดำคล้ำสองคนนั้น