“โว้ย! พวกญี่ปุ่นมาแล้ว! หนีเร็ว!” เจียงจี้หยุนกระโดดลุกขึ้นแล้ววิ่งกลับไปทันที
เจิ้งอีเหรินกำลังมองซ้ายมองขวา ยังไม่ทันเห็นสถานการณ์ตรงปากหมู่บ้าน พอได้ยินเจียงจี้หยุนพูด เธอก็เงยหน้ามองไปทางนั้น พอตกใจจึงรีบวิ่งตามเด็กหญิงตัวน้อยไปทันที
“คุณปู่หลิว! พวกญี่ปุ่นมาแล้ว! หนีเร็ว!” เจียงจี้หยุนพุ่งเข้าไปในลานบ้านพลางตะโกนบอกคุณปู่หลิว
“หนีไปทางภูเขาด้านหลัง!” เจียงเหวินหมิงวิ่งเข้าไปในบ้าน อุ้มเด็กออกมาแล้วเปิดประตูหลัง ก่อนจะประคองคุณปู่หลิวหนีไปทางด้านหลัง
เจียงจี้หยุนฉวยจังหวะที่ทุกคนไม่ทันสังเกต วิ่งเข้าไปในครัว เก็บเสบียง หม้อ และฟืนทั้งหมดเข้าไปในมิติพิเศษ
เฮ่อเจิงใช้ไม้กวาดกลบรอยเท้าของพวกเขาในลานบ้าน พอเห็นเด็กหญิงตัวน้อยวิ่งออกมาจากครัวก็ร้องบอกว่า “รีบวิ่งสิ มัวชักช้าอะไรอยู่?”
เจียงจี้หยุนวิ่งกลับเข้าไปในห้องอีกครั้ง เก็บเตียงกับตู้เสื้อผ้าเข้าไปในมิติพิเศษ แล้วยึดระเบิดมือไว้กับวงกบประตู ผูกสายชนวนเข้ากับบานประตู ขอแค่มีใครมาเปิดประตู ก็เตรียมรับผลที่ตามมาได้เลย
พอเฮ่อเจิงจัดการเสร็จ ก็เห็นเด็กหญิงตัวน้อยกอดห่อผ้าใบใหญ่ มืออีกข้างถือขวดนมอยู่ เขาจึงยื่นมือไปรับห่อผ้า แล้วคว้าคอเสื้อด้านหลังของเธอพาออกทางประตูหลัง
เขาวางเจียงจี้หยุนลง ปิดประตูหลัง แล้ววิ่งต่อไปไม่กี่ก้าวก็ไล่ทันเด็กตัวเล็กที่กำลังกัดฟันวิ่งอยู่
เขาอุ้มเด็กหญิงตัวน้อยขึ้นมาหนีบไว้ใต้รักแร้ แล้วรีบวิ่งเข้าไปในป่าอย่างรวดเร็ว
“พวกญี่ปุ่นสารเลว! ทำไมถึงมาหมู่บ้านเราอีกแล้ว? ฆ่าคนจนหมด ปล้นจนเกลี้ยงแล้ว ยังจะกลับมาทำไมอีก?” เจียงเหวินหมิงวิ่งไปด่าไป