“เจียงจี้หยุน? ใช่เธอหรือเปล่า? เธอพาเด็กหนีกลับมาเองจริง ๆ เหรอ?”
เจิ้งอีเหรินที่อยู่ด้านนอกลานบ้านได้ยินเสียงเจียงจี้หยุนก็ร้องเรียกขึ้นมาอย่างตื่นเต้น
เจียงจี้หยุนกลอกตาแล้วพูดกับคุณปู่หลิวว่า “คุณปู่หลิว ผู้หญิงคนนั้นเหมือนคนที่หนูเคยเจอในเมืองมาก่อนเลยค่ะ!”
เจียงเหวินหมิงวิ่งไปเปิดประตูรั้ว ชายหญิงที่อยู่หน้าประตูเห็นว่าประตูเปิดออกแล้ว ก็ใช้ไฟฉายส่องเข้าไปในลานบ้าน
ทั้งสองเห็นชายชรากับชายหนุ่มถืออาวุธอยู่ในมือ อีกทั้งยังเห็นสายตาแปลกใจที่เจียงจี้หยุนมองพวกเขา
“เข้ามาเถอะ!”
คุณปู่หลิวเห็นว่าเป็นชายหญิงวัยหนุ่มสาวคู่หนึ่ง จึงเรียกทั้งสองเข้ามาในลานบ้าน
“ยัยตัวเล็ก ฉันก็เดาไว้แล้วว่าเธอต้องกลับมา!”
เมื่อเข้ามาในบ้าน เจียงเหวินหมิงก็จุดตะเกียงน้ำมัน เฮ่อเจิงเห็นเด็กหญิงตัวเล็กที่สูงไม่ถึงโต๊ะกำลังจ้องเขาเขม็ง
“ขอโทษนะ! ฉันไม่รู้ว่าเธอจะทำกับเด็กสองคนแบบนั้น! พอจัดการธุระเสร็จฉันก็รีบไปตามหาพวกเธอ แต่พอไปถึง เธอก็พาเด็กน้อยหนีไปแล้ว!”
เจียงจี้หยุนฟังคำขอโทษของเฮ่อเจิงด้วยสีหน้าเรียบเฉย ก่อนพูดว่า “พวกคุณเป็นคนของกองโจรไม่ใช่เหรอ? ทำไมถึงทำตัวไม่ต่างจากโจร? ขวดนมกับนมผงนั่นเป็นของช่วยชีวิตน้องชายฉัน ทำไมถึงเอาไปให้คนอื่นใช้โดยไม่ขออนุญาตฉันก่อน แถมยังให้กินนมผงจนหมดอีก? ตอนนี้พูดขอโทษส่ง ๆ คำเดียวแล้วคิดว่าจะจบเรื่องได้เหรอ?”
คุณปู่หลิวกับเจียงเหวินหมิงยังไม่รู้ว่าทั้งสองมีเรื่องบาดหมางอะไรกัน แต่พอได้ยินว่าขวดนมกับนมผงของเด็กในบ้านถูกแย่งไป ทั้งคู่ก็โกรธขึ้นมาทันที