“แม่จ๋า! หนูอยากกลับบ้าน!”
“หนูกลัว!”
“มีผีจริง ๆ ด้วย!”
……
“อาฮาฮาฮา…… โอฮีฮีฮี……”
เสียงน่าขนลุกแสบแก้วหูดังขึ้นอีกครั้ง ทำเอาทหารพวกญี่ปุ่นตกใจจนร้องโหยหวนราวกับผีหลอก ก่อนจะวิ่งหนีออกจากหมู่บ้านสุดชีวิต
“อย่าหนีนะ! พี่สาวจะตามไปแล้วน้า! โอฮีฮีฮี……”
“แม่จ๋า!”
“ผี!”
คราวนี้แม้แต่นายทหารพวกญี่ปุ่นก็ยืนไม่ไหว พวกเขาวิ่งล้มลุกคลุกคลานตามเหล่าทหารออกไปนอกหมู่บ้าน
เจียงจี้หยุนออกมาจากมิติพิเศษ แล้วควบคุมรีโมตในมือให้โดรนลากผ้าขาวผืนหนึ่งบินตามคนเหล่านั้นออกจากหมู่บ้านไป
คนที่วิ่งไปพลางหันกลับมามองไปพลาง เห็นเงาสีขาวร่างหนึ่งพร้อมดวงตาสีแดงสองข้างบินตรงมาหาพวกเขา ทั้งยังหัวเราะอย่างน่าสยดสยองขณะบินมาด้วย
“โอฮีฮีฮี……”
“ฮิฮิฮิ อย่าหนีสิ……”
“มาเล่นด้วยกันเถอะ! ฮ่าฮ่าฮ่า……”
“อ๊า……”
“อ๊า……”
“องค์จักรพรรดิ โปรดคุ้มครองด้วย……”
……
เฮ่อเจิงกับเจิ้งอีเหรินตามหาเจียงจี้หยุนอยู่ในป่ามาหลายวัน เมื่อได้ยินเสียงกรีดร้องของพวกญี่ปุ่น ทั้งคู่ก็รีบหาที่หลบซ่อนทันที
พวกเขาได้ยินทั้งเสียงปืนและเสียงตะโกนขอให้องค์จักรพรรดิคุ้มครอง แสดงว่าคนที่กรีดร้องอยู่ต้องเป็นพวกญี่ปุ่นแน่นอน
“พี่เจิง! ฟังดูเหมือนเสียงพวกญี่ปุ่นเลย! พวกเขาตะโกนเรียกองค์จักรพรรดิ มีแต่พวกญี่ปุ่นเท่านั้นที่ตะโกนแบบนั้น!” เจิ้งอีเหรินพูดอย่างตื่นตระหนก
เฮ่อเจิงเองก็มีสีหน้าระมัดระวัง “แต่ทำไมถึงมีพวกญี่ปุ่นอยู่ที่นี่ตั้งมากมาย? เมื่อกี้พวกเขาเจออะไรกัน ถึงได้ร้องกันเสียงหลงขนาดนั้น?”