ไม่ว่ากองกำลังพวกญี่ปุ่นจะตื่นตระหนกเสียขวัญเพียงใด เฮ่อเจิงกับเจิ้งอีเหรินก็กลับถึงฐานที่มั่นกลางดึก พวกเขาไปพบผู้รับผิดชอบ แล้วเล่าเรื่องหมู่บ้านประหลาดที่ค้นพบ รวมถึงเรื่องที่เห็นพวกญี่ปุ่นหนีเตลิดด้วยตาตัวเองให้ฟังทีละอย่าง
“พวกเราต้องไปดูกันคืนนี้เลย ผมสงสัยว่าชาวบ้านในหมู่บ้านคงถูกฆ่าตายหมดแล้ว พวกเขาต้องเจอเรื่องประหลาดอะไรบางอย่างถึงได้ถูกทำให้กลัวจนหนีไป! พวกเราทุกคนเป็นคนแผ่นดินหงเซี่ย ต่อให้เกิดเรื่องประหลาดขึ้น บางทีเห็นแก่ที่เป็นเพื่อนร่วมชาติ ก็คงไม่มีปัญหาใหญ่อะไรหรอก!”
พอได้ยินคำพูดของหวังจู้ กัปตันเฟิงกับคนอื่น ๆ ก็เห็นด้วย คืนนั้นพวกเขาจึงพาคนสิบกว่าคนออกเดินทาง ส่วนฐานที่มั่นต้องเตรียมพร้อมเฝ้าระวังกันทุกคน เพื่อป้องกันไม่ให้พวกญี่ปุ่นวิ่งหนีมาถึงที่นี่ ไม่อย่างนั้นคงต้องพร้อมเปิดฉากสู้รบได้ทุกเมื่อ
เฮ่อเจิงให้เจิ้งอีเหรินอยู่ที่ฐาน เธอเป็นผู้หญิง กำลังวังคงสู้เขาที่เป็นผู้ชายไม่ได้ เดินทางผ่านภูเขามานานขนาดนี้ แม้แต่เขายังเริ่มเหนื่อย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงผู้หญิงอย่างเธอ
เจิ้งอีเหรินยืนมองพวกเขาจากปากหมู่บ้าน จนกระทั่งร่างของทุกคนลับหายไปในแสงจันทร์ เธอประนมมือภาวนาขอให้สวรรค์คุ้มครองพวกเขาให้กลับมาอย่างปลอดภัยทุกคน
เมื่อกัปตันเฟิงกับพวกเดินทางมาถึงบริเวณใกล้หมู่บ้านกลางดึก ก็เห็นกองกำลังพวกญี่ปุ่นจำนวนมากปรากฏขึ้นอยู่ไกล ๆ พวกเขารีบหลบเข้าไปในป่า คอยแอบดูว่าทหารพวกนั้นคิดจะทำอะไร