เจี่ยงรุ่นเซิงเมาจนเละเทะ ถูกคนสองคนประคองซ้ายขวาพยุงเข้าห้องหออย่างทุลักทุเล
เฉินเสี่ยวเมิ่งอาบน้ำเสร็จแล้ว แสงไฟสลัวในห้องกระจายรัศมีเลือนราง ยิ่งขับผิวพรรณของเธอให้ดูหมองคล้ำ
เห็นเจี่ยงรุ่นเซิงถูกพยุงเข้ามา แก้มเธอแดงซ่านขึ้นมาทันที รีบเข้าไปรับชายที่เมามายไว้
สองคนที่มาส่งหยอกล้อไม่กี่คำ แล้วก็รู้กาลเทศะปิดประตูออกไป
เฉินเสี่ยวเมิ่งประคองเขาลงเตียง ก้มลงถอดรองเท้าถุงเท้าให้ "พี่รุ่นเซิงคะ เป็นยังไงบ้าง คลื่นไส้มั้ย"
พี่รุ่นเซิง? ในความมึนงง เจี่ยงรุ่นเซิงกลับหลอนว่าเสียงนี้คือเสียงหวานใสดั่งสายน้ำผึ้งที่อยู่ก้นบึ้งหัวใจ
เขาหรี่ตาปรือเมาจับแก้มเฉินเสี่ยวเมิ่ง พึมพำ "เธอช่างงาม..."
ใบหูของเฉินเสี่ยวเมิ่งร้อนผ่าว ส่งสายตาขวยเขินให้เขา
แต่ชั่วพริบตา หูของนางก็ได้ยินประโยคที่เขาพูดไม่จบ "ชิงเหยียน เธอช่างงาม"
เหมือนน้ำเย็นสาดใส่จนเฉินเสี่ยวเมิ่งหัวใจเย็นเฉียบ
เธอตบหน้าเจี่ยงรุ่นเซิง โมโหพลางว่า "พี่รุ่นเซิง ฉันไม่ใช่เฉียวชิงเหยียนนะ มองให้ชัด ฉันคือเฉินเสี่ยวเมิ่ง ฉันต่างหากที่เป็นเมียพี่"
"ชิงเหยียน..." เจี่ยงรุ่นเซิงไม่รู้เรื่อง ฝ่ามือใหญ่วางบนเอวเธอ "ชิงเหยียน ฉันชอบเธอมาก..."
เฉินเสี่ยวเมิ่งสะบัดมือเขาออก โกรธจนกัดริมฝีปาก มองอากาศ ในแววตาเต็มไปด้วยความแค้น "เฉียวชิงเหยียน แกนังแพศยา ฉันเกลียดแกจะตาย!"