เซียวจิ้นเหยี่ยขยับริมฝีปากเล็กน้อย สีหน้าห่อเหี่ยว "แม่ ไม่ต้องถามแล้ว เป็นใครไม่สำคัญหรอก ยังไงผมก็ไม่ชอบคนที่อยู่ในนั้น"
เขาทำท่าจะเดินออกไป "ผมขึ้นเขาแล้ว มีอะไรให้จื้อเจี๋ยไปตามที่กระต๊อบไม้แล้วกัน"
สิ้นเสียง จู่ๆ เขาก็เบี่ยงหน้า มองผ่านมาทางบ้านแวบหนึ่งอย่างรวดเร็ว
เฉียวชิงเหยียนตกใจจนรีบหลบไปอยู่หลังประตู
เจิงอวี้เหมยรั้งไว้ "ยังไงก็กินข้าวก่อนค่อยไปเถอะ"
"ไม่กินแล้ว"
เพียงครู่เดียว เฉียวชิงเหยียนก็ได้ยินเสียงฝีเท้าหนักๆ ของชายหนุ่มค่อยๆ ห่างออกไป คิดว่าเซียวจิ้นเหยี่ยคงจากไปแล้ว
เธอไม่ได้ออกไปทันที หมุนตัวกลับไปที่ห้องนอนเงียบๆ
ที่จริง แม่สามีเจิงอวี้เหมยมีนิสัยอ่อนโยนและใจดี เธอรู้สึกดีกับครอบครัวนี้ไม่น้อย
เดิมทีเธอแอบตั้งใจไว้ว่า หากผู้ชายที่แต่งงานด้วยมีนิสัยพอใช้ได้ ถึงแม้จะไม่ค่อยมีความรู้ หน้าตาไม่โดดเด่น เธอก็ยินดีจะค่อยๆ ปรับตัวเข้าหากัน ตั้งใจเปลี่ยนแปลงเขา แล้วใช้ชีวิตอย่างมั่นคงกับเขา
แต่ตอนนี้ที่เห็นกับตา เซียวจิ้นเหยี่ยขัดขืนการแต่งงานครั้งนี้เต็มที่ แถมยังต่อต้านยิ่งกว่าเธออีก ในใจคงมีใครคนอื่นอยู่ก่อนแล้ว
มิน่าล่ะ เขาอายุไม่น้อยแล้วแต่ยังไม่มีครอบครัว ที่แท้ก็เฝ้ารอคนในใจนี่เอง
เฉียวชิงเหยียนแอบถอนหายใจ ว่ากันตามจริง ก็นับว่าเป็นคนที่รักมั่นคงอยู่
ในเมื่อเรื่องมาถึงขั้นนี้ เธอต้องทำใจให้สงบ แล้ววางแผนหนทางข้างหน้าสำหรับตัวเองอย่างดี
......
หลังจากลูกชายจากไป เจิงอวี้เหมยก็ถอนหายใจยาว หันหลังเข้าครัว
เฉียวชิงเหยียนนั่งอยู่ในห้องนอนสักพัก แล้วไปช่วยงานในครัวกับหล่อนเอง
เธอมองเจิงอวี้เหมยเดินกะเผลก ก็รู้สึกไม่สบายใจ
ในเมื่อตัดสินใจแล้วว่าจะจากบ้านนี้ไปในภายหลัง เธอก็จะอยู่กินเปล่าๆ ที่นี่ไม่ได้
เธอแอบคิดว่าต้องใช้เงินและคูปองในมือ ซื้อกับข้าวบ้าง ซื้อข้าวสารบ้าง มาช่วยที่บ้านเป็นครั้งคราว จะเอาเปรียบคนอื่นไม่ได้