“หม่าม้า ดีไหมครับ”
เจียงถงทั้งขำทั้งอ่อนใจ มองเจ้าตัวเล็กด้วยสายตาเอ็นดู “ชอบคุณประธานเกาลัดขนาดนั้นเลยเหรอ”
ว่าแต่เขากับหลี่จิ่งเฉินเคยเจอกันต่อหน้าหรือเปล่านะ
ทำไมถึงชอบหลี่จิ่งเฉินขนาดนี้ หรือพลังสายเลือดจะยิ่งใหญ่จริง ๆ
เจียงหมิงหยางยกมือกะระดับความสูงเหนือศีรษะ “คุณประธานเกาลัดตัวสูงมาก แถมยังหล่อและรวยมากด้วย! ให้เขาเป็นพ่อ ผมก็ไม่ขาดทุนสักหน่อย”
เจียงถง “……”
กระแสวิพากษ์วิจารณ์ในโลกออนไลน์ยังคงร้อนระอุ เจียงถงไม่คิดเลยว่าแม้แต่คุณปู่ก็โทร.มาหาเพื่อปลอบใจและพูดให้เธอสบายใจ ทั้งยังกำชับไม่ให้เธอไปอ่านความคิดเห็นพวกนั้น
“คุณปู่ ขอบคุณนะคะที่ยังเป็นห่วงหนูทั้งที่อยู่ไกลขนาดนั้น”
“ไม่ไกลหรอก ตอนนี้ปู่กลับมานานตี้แล้ว พักอยู่ที่บ้านจิ่งเฉินนี่แหละ ถ้าว่างก็แวะมาหาปู่บ้างนะ”
เจียงถงรับปาก ตั้งแต่วันไหว้พระจันทร์ครั้งนั้น เธอก็ไม่ได้พบคุณปู่อีกเลย คราวนี้คุณปู่อุตส่าห์กลับจากเมืองลั่วเฉิงเพราะเรื่องของเธอ แล้วเธอจะไม่ซาบซึ้งได้อย่างไร
“หม่าม้า หม่าม้า”
หลังมื้อเย็น เจ้าตัวเล็กกระโดดลงจากโซฟาตรงระเบียง ก่อนวิ่งหน้าตาตื่นมาหาเจียงถง
“ผมเห็นรถคุณประธานเกาลัดด้วย! คุณประธานเกาลัดมาหาหม่าม้าแล้ว!”
เจียงถงขมวดคิ้ว เดินไปที่หน้าต่างแล้วหยิบกล้องส่องทางไกลจากมือลูกชาย จริงด้วย หลี่จิ่งเฉินมาถึงแล้ว
โทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ข้าง ๆ ดังขึ้น เจียงถงรับสายพร้อมกับปิดปากเจียงหมิงหยางไว้ ไม่ให้ส่งเสียง
“ผมอยู่ข้างล่างบ้านคุณ มาหาคุณ มีเรื่องจะคุยด้วย” เสียงของหลี่จิ่งเฉินทุ้มต่ำและน่าฟัง
“เรื่องอะไรคะ” เจียงถงถาม
หลี่จิ่งเฉินเงียบไปสองวินาที ก่อนถอนหายใจ “ผมมาถึงแล้วทั้งที ยังต้องคุยกันทางโทรศัพท์อีกเหรอ”
แค่พบหน้าเธอสักครั้งก็ไม่ได้หรือไง
“พรุ่งนี้ค่อยคุยกันเถอะค่ะ ฉันจะเตรียมตัวนอนแล้ว”
พูดจบเจียงถงก็ตัดสาย
เจียงหมิงหยางถลึงตามองเจียงถง “เพิ่งสองทุ่มเอง แม่ไม่ได้จะนอนสักหน่อย แม่โกหก”
เจียงถงบอกว่าเธอไม่อยากลงไป ขี้เกียจยุ่งยาก
เจียงหมิงหยางถอนหายใจ “งั้นผมลงไปพบคุณประธานเกาลัดแทนแม่เอง!”
แม่ไม่ร้อนใจ แต่ลูกชายร้อนใจแทนเสียแล้ว!