เจียงถงมาถึงหน้าสวนดอกจื่อเวย เธอหยุดร้องไห้แล้ว ก่อนจะเอ่ยขอบคุณเกาเฉิงจวิ้น
“จริงสิ ทำไมคุณถึงไปอยู่ที่ร้านอาหารแห่งนั้นได้ล่ะ?”
แววตาของเกาเฉิงจวิ้นไหววูบ “แค่บังเอิญผ่านไปพอดีน่ะ เห็นคุณกับพ่อ แล้วเห็นว่าคุณไม่ออกมาสักที ก็เลยเป็นห่วงนิดหน่อย”
เจียงถงไม่ได้ถามอะไรต่อ
“ฉันเข้าไปเองได้ คุณไม่ต้องไปส่งหรอก”
“อืม พักผ่อนให้ดี อย่าคิดมากเลย” เกาเฉิงจวิ้นเห็นเจียงถงเดินจากไปแล้วจึงหันหลังกลับ
เจียงถงกลับบ้านไปเอากุญแจรถ จากนั้นก็ขับรถไปหาสวีเหมียวเหมียว
ตอนนั้นเจียงหมิงหยางยังไม่กลับจากชั้นเรียนวาดรูป เจียงถงจึงให้เฉินเซียงขับรถไปรับเด็ก
เจียงถงนั่งอยู่ที่บ้านสวีเหมียวเหมียว เธอไม่พูดอะไรสักคำ เอาแต่ดื่มเหล้า
มีเพียงตอนเมามายเท่านั้นที่เธอยอมเปิดใจ เธอถูกเจียงเฟยเผิงวางแผนเล่นงาน เขาเห็นแก่เงินจนไม่สนใจอะไรทั้งนั้น
สวีเหมียวเหมียวไม่คิดเลยว่าเจียงเฟยเผิงจะเลวทรามได้ถึงขนาดนี้!
ถึงเขาจะไม่รักลูกแค่ไหน เจียงถงก็เป็นลูกแท้ ๆ ของเขานะ
“เธอยังมีฉันอยู่นะ” สวีเหมียวเหมียวกอดเจียงถง “ฉันจะอยู่เป็นเพื่อนเธอเสมอ”
เจียงถงกอดสวีเหมียวเหมียวแน่น น้ำตาไหลอาบแก้มเงียบ ๆ
“ฉันแค่เสียใจ ทำไมเขาถึงเชื่อว่าคนนอกจะให้เงินลงทุนห้าล้าน แต่กลับไม่เชื่อลูกสาวตัวเอง ในใจเขา ฉันเป็นคนไร้ความสามารถขนาดนั้นเลยเหรอ”
“เฮ้อ ไม่ใช่ทุกคนจะคู่ควรกับการเป็นพ่อหรอก ผู้ชายที่นอกใจได้ ศีลธรรมก็คงไม่ได้ดีเด่อะไร”