เจียงหมิงหยางนึกอะไรขึ้นมาได้ «งั้นเราไปช้าหน่อยได้ไหมครับ ผมยังไม่อยากไปจากที่นี่»
ใจเจียงถงอ่อนยวบ เธอบอกว่าจะออกเดินทางช่วงสุดสัปดาห์
ยังมีเวลาอีกหลายวัน เธอจึงจัดการสินค้าคงเหลือบางส่วนในโกดัง โดยมีเฉินเซียงคอยช่วย ส่วนเจียงหมิงหยางอยู่บ้านตามลำพัง เจ้าตัวเล็กฉวยจังหวะที่ไม่มีใครอยู่ แอบย่องออกจากบ้านไป
ความจริงพิสูจน์แล้วว่าเขาไม่ใช่เด็กดีร้อยเปอร์เซ็นต์ หลายครั้งก็แค่ขี้เกียจขยับตัวเท่านั้น
«แผนที่บอกว่าที่นี่นี่นา...»
เจ้าตัวเล็กกอดโทรศัพท์ไว้ แล้วนั่งรถมาจนถึงเครือบริษัทตี้จิ่ง ก่อนจะเดินเตาะแตะไปพลาง มองไปรอบ ๆ อย่างสำรวจ
ทันใดนั้นก็ชนเข้ากับใครคนหนึ่งดังโครม
เจียงหมิงหยางหันกลับไป...
«คุณปู่ ขอโทษครับ!»
คุณปู่หลี่เองก็เห็นข่าวเกี่ยวกับเจียงถงแล้ว จึงรีบร้อนกลับมา ตั้งใจจะไปหาหลี่จิ่งเฉินพอดี
คุณปู่หลี่มองเจ้าตัวเล็กตรงหน้าแล้วรู้สึกคุ้นหน้ามาก ยิ่งมองก็ยิ่งคุ้น
แถมยังมีความรู้สึกสนิทสนมอย่างบอกไม่ถูก
«หนูมาหาอะไรหรือเปล่า?»
«ผมมาหาคุณประธานเกาลัดครับ!»
คุณประธานเกาลัดงั้นหรือ? คุณปู่หลี่หยิบโทรศัพท์จากกระเป๋า เปิดรูปถ่ายคู่กับหลี่จิ่งเฉิน แล้วชี้ไปที่คนในภาพ
«คนนี้ใช่ไหม คุณประธานเกาลัด?»
«ใช่ครับ ใช่แล้ว!» เจียงหมิงหยางตื่นเต้นสุด ๆ «คุณปู่เก่งจังเลย รู้จักคุณประธานเกาลัดด้วยเหรอครับ?»
คุณปู่หลี่ยิ้มอย่างภาคภูมิใจ «ฉันเป็นปู่ของเขา ตอนนี้ก็ว่าจะไปหาเขาเหมือนกัน เดี๋ยวพาหนูไปด้วยนะ»
«ดีเลยครับ!»
เพราะคุณปู่หลี่หยิบรูปถ่ายคู่กับหลี่จิ่งเฉินออกมาให้ดู เจ้าตัวเล็กจึงไม่เคยคิดเลยว่าชายชราคนนี้อาจเป็นมิจฉาชีพ