เจียงเฟยเผิงเองก็เห็นข่าวที่หูจื้อเฉวียนปล่อยข่าวลือใส่ร้ายเจียงถงแล้ว
“ตอนนี้จิ่งเฉินเก่งจริง ๆ เลยนะ ที่นานตี้แทบจะชี้นกเป็นนกชี้ไม้ได้แล้ว จัดการกระแสข่าวได้รวดเร็วขนาดนี้ เธอรีบกลับไปคืนดีกับเขาเสียก็ดีไม่ใช่เหรอ? ต่อไปเธอก็ไม่ต้องกลัวอะไรแล้ว”
เจียงถงไม่อยากใส่ใจเขาเลย เจียงเฟยเผิงพูดถึงหลี่จิ่งเฉินวันละตั้งแปดร้อยรอบ!
เธอเริ่มสงสัยแล้วว่าเจียงเฟยเผิงตกหลุมรักหลี่จิ่งเฉินหรือเปล่า!
เมื่อเจียงถงจัดการธุระที่เครือบริษัทเฟยเผิงเสร็จและกำลังจะออกไป เธอตั้งใจจะแวะไปธนาคาร แต่กลับเห็นเจียงเฟยเผิงกำลังคุยโทรศัพท์กับใครบางคน
ตอนแรกเธอไม่ได้ใส่ใจ ตั้งใจจะเรียกเขาสักคำ ทว่ากลับได้ยินเจียงเฟยเผิงพูดจาประจบประแจง
“จิ่งเฉิน เมื่อก่อนฉันตาถั่ว มองไม่ออกเลยว่าเธอเป็นคนหนุ่มที่เก่งและมีอนาคตขนาดนี้ ขอแค่เธอให้ฉันยืมเงินห้าล้าน ฉันรับรองว่า...”
เขายังพูดไม่ทันจบ
เจียงถงก็พุ่งเข้าไปคว้ามือถือจากเจียงเฟยเผิง ได้ยินเสียงหลี่จิ่งเฉินจากปลายสาย เธอจึงพูดกับเขาว่า “คุณไม่ต้องสนใจพ่อฉัน ไม่ต้องให้เขายืมเงิน”
หลี่จิ่งเฉินเงียบไปสองวินาที ก่อนจะเอ่ยอย่างเชื่องช้า “ผมไม่ได้คิดจะช่วยเขาใช้หนี้”
“อืม งั้นก็ดีแล้ว คุณทำงานเถอะ เรื่องในครอบครัวฉันจะจัดการเอง”
เธอวางสาย
เจียงถงโกรธจนแทบควบคุมตัวเองไม่อยู่ โยนมือถือคืนให้เจียงเฟยเผิง “พ่อยังมีศักดิ์ศรีอยู่บ้างไหม?! เมื่อก่อนพ่อดูถูกเขาขนาดนั้น หาว่าเขาจน ตอนนี้กลับโทรไปขอยืมเงินจากเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า?! แต่เขาไม่ใช่คนโง่ให้ใครหลอกใช้ เขาหย่ากับฉันแล้ว ไม่มีเหตุผลอะไรต้องช่วยพ่อใช้หนี้ห้าล้านนั่น!”
“แล้วแกจะให้ฉันทำยังไง?! ที่นานตี้นอกจากหลี่จิ่งเฉินแล้ว จะมีใครช่วยฉันใช้หนี้ห้าล้านได้อีก?”